Ben Ölmeden Gel
Ben ölmeden gel...
Çünkü beklemek de yorulur bazen.
Bir insan, bir insanı bu kadar özler mi
İnan, ben özledim.
Her sabah gözlerimi açtığımda
Yokluğunla başlıyorum güne.
Her gece gözlerimi kapattığımda
Adını bırakıyorum yastığıma.
Ben ölmeden gel...
Çünkü içimde sana ait bir yer var,
Ne zaman geçse dolmayan,
Ne kadar ağlasam dinmeyen.
Yıllar geçti...
Mevsimler değişti,
Takvimler eskidi,
Saçlarıma aklar düştü.
Ama seni bekleyen kalbim
Bir gün bile vazgeçmedi senden.
Ben ölmeden gel...
Bir gün mezar taşımın başına gelip
Keşke daha önce gelseydim deme.
Çünkü bazı pişmanlıklar
Ömrün sonuna kadar insanın peşini bırakmaz.
Ben seni sadece sevmedim,
Sana bir ömür verdim.
Her duamda seni sakladım,
Her şiirimde seni yaşattım.
Ama sen bilmedin...
Belki de hiç bilmeyeceksin.
Ben ölmeden gel...
Son kez gözlerine bakayım.
Son kez sesini duyayım.
Son kez kalbimin neden bu kadar çok acıdığını anlayayım.
Çünkü ölümden korkmuyorum.
Beni korkutan şey,
Seni beklerken tükenmek...
Seni özlerken yaşlanmak...
Ve seni sevdiğimi söyleyemeden
Bu dünyadan ayrılmak.
Eğer bir gün gelir de beni bulamazsan,
Bil ki seni beklemekten yorulan bedenim gitmiştir.
Ama seni seven kalbim,
Toprağın altında bile
Adını fısıldamaya devam ediyordur.
Ne olur...
Bir kez olsun dönüp bak bana.
Ben hâlâ aynı yerdeyim.
Ben hâlâ seni bekliyorum.
Ben ölmeden gel...
Gökhan SağıtKayıt Tarihi : 10.06.2026 02:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Ben Ölmeden Gel – Şiirin Hikâyesi Bu şiir, yalnızca bir sevgiliyi beklemenin değil, aynı zamanda yarım kalan duyguların, söylenemeyen sözlerin ve geç kalınmış kavuşmaların hikâyesidir. Bazen insan, hayatı boyunca birini bekler. Günler geçer, mevsimler değişir, yıllar eskir; fakat kalbin içindeki umut hiç eksilmez. "Ben Ölmeden Gel", sevdiği insanı yüreğinde taşıyan bir kişinin sessiz çığlığını anlatır. Bu şiirde beklemek, sadece zamanın geçmesini izlemek değildir; her gün biraz daha özlemek, her gece biraz daha yalnızlaşmak ve buna rağmen vazgeçmemektir. Şair, sevdiği kişiye bir çağrıda bulunur: Çok geç olmadan, hayat tükenmeden, sözler sessizliğe karışmadan gel... Şiirin satırlarında özlem, hüzün, sevgi ve umut iç içe geçmiştir. Çünkü bazı sevgiler unutulmaz; yıllar geçse de kalbin en derin köşesinde yaşamaya devam eder. Bu eser, bir kavuşma isteğinin yanında, hayatın ne kadar kısa olduğunu ve sevginin ertelenmemesi gerektiğini de hatırlatmaktadır. Belki de hepimizin içinde, bir gün gelmesini beklediğimiz bir kişi ya da gerçekleşmesini istediğimiz bir hayal vardır. Bu şiir, o bekleyişlerin ve yarım kalan duyguların sesi olmak için kaleme alınmıştır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!