Kar altındadır benim o mavi çocukluğum,
Uzak, kuytu bir uçurum kenarında unutulmuşum.
Kuru ekmeğe katık ettiğim o ilk gençlik hevesi,
Ve o kara kışta göğsüme vuran memleket nefesi...
Yaralıdır kuşlarım, kırgındır sapanım şimdi,
Gece, sadece karanlık değil,
insanın kendi içine yaptığı en uzun yolculuk.
Yıldızların soğuk ışıltısı altında,
herkes kendi kaybolmuşluğunu arar;
ve varış, hiçbir zaman başlangıçtaki o huzuru getirmez.
Toprak çağırır sesini,
Keser koca nefesini.
İki metre beyaz bezmiş,
Alır ömrün ivmesini.
Saray oluverse hanın,
Kader, en güzel cümleyi yarım bırakır.
Gözler unutur, kalp unutmayı beceremez.
En uzun ayrılık, hiç yaşanmamış olandır…
Ve bazen hiç kavuşmadığınla yaşarsın vedayı.
Yıldızlar, belki de çoktan sönmüş bir geçmişin ışığını taşıyor;
tıpkı insanın, bugününü hala o eski yaralarla yaşaması gibi.
Ağaçların gölgesinde saklanan bu gece,
hatırlamanın değil,
artık her şeyi olduğu gibi bırakmanın vaktini fısıldıyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!