Ben Kimim Şiiri - Seyrani Göl

Bana ad koyulmadan önce var mıydım,
yoksa bana verilen addan sonra mı varım?
Her sabah başka bir yüzle uyanıyorum.
Aynalar beni değil,
bende eksilen günü çoğaltıyor.

Zaman...
İleriye akmıyor belki;
içime çöküyor katman katman,
taş üstüne taş,
sus üstüne sus.
Her cevap,
yeni bir sorunun gölgesini doğuruyor.
Ben yürüdükçe yollar uzuyor,
vardığım her yer
bir başka yokluğa çıkıyor.

Hiçlik...
Ne büyük kelime.
İnsan ömrü,
o kelimenin içinde titreyen kısa bir hece.
Ölüm belki son değildir.
Asıl son,
kendine yabancı yaşadığın yılların
bir ömür diye anılmasıdır.

Bu yüzden ceviz ağacı konuşmuyor.
Kökleri, dallarından daha bilge.
Yaprak dökerken bile
kendinden geçmiyor,
ben ise bir hatıraya dokunsam,
içimden bir mevsim kopuyor.

Anlıyorum artık...
Varlık dediğimiz şey,
yokluğun kısa bir itirazı.
İnsan dediğimiz,
rüzgârın avuç içinde tuttuğu
bir avuç toz.
Ve belki bütün ömrümüz,
"Ben kimim?" diye başlayan,
cevabı hiç bilinmeyen
tek bir cümlenin yankısı.

Çünkü insan,
kendini ararken de kayboluyor.
Bulduğunu sandığı her hakikat,
bir sonraki gecenin sessizliğinde
yeniden adını değiştiriyor.
Ben hangi "ben"in yasını tutuyorum?
Çocukluğumun mu,
sevdiğim kadının mı,
yoksa hiç yaşayamadığım ihtimallerin mi?
İçimde hepsi birbirine benzeyen
sessiz mezarlar var.

Göğe bakıyorum.
Yıldızlar bile çoktan sönmüş ışıklarıyla
ulaşıyor gözlerime.
Demek ki gördüğüm her şey,
çoktan geçmiş bir zamana ait.
Belki ben de
kendimin gecikmiş ışığıyım.

Bir gün bütün sorular sustuğunda,
cevap vermiş olmayacağım.
Yalnızca,
cevap beklemenin de
insana ait bir yanılsama olduğunu anlayacağım.
O vakit,
ceviz ağacının gölgesine oturacağım.
Ne geçmişi çağıracağım,
ne geleceği.
Sadece rüzgârın,
yapraklarla konuştuğu dili dinleyeceğim.

Çünkü hakikat,
suskunluğun en derin yerinde filizleniyor.
İnsan ise,
kendini aramaktan vazgeçtiği an değil;
arayanın kim olduğunu unuttuğu yerde
sessizce çözülüyor.
S.GÖL