Ben kendime değil ,bize geç kaldım

En çok kendime geç kaldım…
Herkese yetişmeye çalışırken kendimi yollarda unuttum. Başkalarının yaralarını sararken içimde kanayan yerlere gözümü kapattım. Sustukça büyüyen acılarımı sabır sandım, eksildikçe güçlüyüm diye avundum. Oysa her susuşumda içimde bir parça daha sessizce kırılıyordu.
Bir gün durup baktım kendime; içimde koca bir boşluk, yılların omzuma bıraktığı yorgunluk ve telafisi olmayan bir geç kalmışlık vardı. Hayallerim birer birer susmuş, umutlarım içimde sessizce can vermişti. Meğer ben, herkese hayat olurken kendi içimde yavaş yavaş küle dönmüşüm.
Kalbimin en derin yerinde büyüyen o kırgınlığı kimse görmedi.
Gülüşlerimin ardına sakladığım yorgunluğu kimse duymadı.
Ben herkese “iyiyim” derken, içimde bir yanım karanlıkta üşüyen bir çocuk gibi sessizce yardım istiyordu.
Şimdi anlıyorum…
İnsan bazen en büyük ihaneti kendine ediyormuş.
Kendi yarasını sarmaz, kendi sesini dinlemez, kendi kalbine yetişmezse; yaşamak dediği şey sadece soluk alıp vermek, kalbi atsa da ruhu susmuş bir beden gibi yürümekmiş.
Ve hiçbir pişmanlık,
kendi ömrüne yetişememenin acısı kadar derin,
kendi hayatına yabancı kalmanın hüznü kadar yakıcı olmuyormuş…
İnsan en çok kendine geç kalınca anlıyormuş,
zamanın en ağır yükü, yaşanmamış duyguların sessizliğiymiş.

@dsız..