Ben İflah Olmam Şiiri - Semih Eratlı

Bir küçük gülüşünü ummakla geçti ömrüm; gülmedin…
Sana tüm kalbimle gelmiştim, kıymetini bilmedin.
Sevgi çemberine sardım seni, bulutlara koydum;
Bir adım gel bana doğru !... Bekledim de gelmedin.

Bakışlarında bir ışık var mı ? Sordum kendi kendime,
Seni seviyorum dedim; yordun deliliğime,
Ben çakıltaşı oldum, yürüdüğün yollarda ayakkabında;
“ Hayal peşindesin “ dedin, inanmadın seni sevdiğime.

Nasıl olur ? Nasıl ? Nasıl hala anlamazsın ?
Nasıl olur bunca sevgiyle, sen de mutlu olmazsın.
Anlamadın. Ya da anlamazlıktan geliyorsun zalimce,
Halbuki tüm dostlarım diyor ki : “ Sen aşıksın; asla iflah olmazsın… “

Nasıl inanmazsın bana ? Kalbime koy ellerini,
Düşlerimde görüyorum, kokluyorum, öpülesi dillerini,
Bir umuttur yaşatan, senden gelecek elbet,
Aşkımı farkedip te vereceğin ödüllerini.