Belki... Şiiri - Eyüp Hamza Gül

Kafam serin yellere, yetim yerlere güvendi bir kere,
Göğsünü emin bir kibir ile kabartmış bu yünden hergele,
Neden boğmasın beni sence?
Daha doğmadan evvel almıştı bir cân-ı bebe.

Ha bide olmasınmı bizim bu hergele patavatsız!
Aldığı bu mâsum canın yününü yutmuş içine arsız,
Olmaz, olmaz lazım bana bir yâr eli kansız,
Sıcak yaşımı üstü buzlu mermer içsin yalnız.

Yâr ben seni puslu ak dumanlarda arardım,
Meğer necis ayaklarımla pak göğsüne basmaktaydım
Kâfi, yakarma bana gelirim sana, yanına,
Belki...