Behçet Elcik Şiirleri - Şair Behçet Elcik

Sevgili, ey sevgili…
Afâkımı sarmıştı karanlıklar sensiz;
Ummanda yönünü kaybetmiş bir sal idim.
Sen, dilime, gönlüme, ummanıma
Pusula oldun;

Gün gelir ölüm de gelir başa,
İntikam ise Âllah'ın c.c
Kader ise Âllah'ın c.c
Taktir ise Âllah'ın c.c
Ne ahmaktır kul, yüreğini soğutur hasmın mevti ile,
Avutur kendini oturduğu mevki ile,

Başımı yastığa koyunca yine uyuyorum,
Hiç endişe etmedim bu defa,
Seni kaybetme korkusu olmadı bende,
Mesela hiç hırçınlaşmadım.
Sen gidiyorum deyince,
Aramızda denizler olurdu,

Hüsnü, cemalinde doğmuş,
Nuru kalbime vurmuş,
Emel olmuş, fikrime,
neçe'sin, ay balam.

Canı sağolsun, yağmayan yağmurun,
Kuruyan bitkilerin,
Akmayan çeşmenin,
Yanımda olmayan herşeyin herkesin,
Birgün bende olmayacağım!
Yağmadığınız, akmadığınız, gelmediğiniz yerde.

Ellerini tutunca
Sarıyor hafakanlar yüreğimi;
Yüzün, gözlerin,
Ab-ı hayattan binlerce yudum gibi ferahlık veriyor.
Bir dokunuşun,
Başka âlemlere salıyor beni.

Kelimeler kifayetsiz.
Üzüntüler yetersiz.
Ağlamak gülünç duruma düşüyor, Adıyaman sokaklarında..!

Sahuru beklerken gece karanlığında,
Dalgalar vuruyor ruhumun huzur yerinden,
Alem mevt halinde, Köpekler vazifelerinde,
Cırcır Böceği cırtlıyor dalgalarla ahenk içinde.
Ya Hayy örtmüş alemi, Ya Kayyuma devr halinde.
Nurumu Nurlandıran aşk cevherim dirilmiş içerimde.

Dilencilik çok şerefli bir meslektir,
Ancak Hakk'ın cc kapısından,
halkın kapısına varınca dilenci,
şeref ve izzetini yitirir.
Behçet elcik

Ey kalp alemime doğan nur!
Yaşam alemime-de doğ
Ey dünyalara doğan şems!
Mevlanan olayım gel olsun deyişim,
Gönül yetim varından, alemi nevim karanlıklarda,
Doğ üstüme nurunu saç,