Bayram Ataç Şiirleri - Şair Bayram Ataç

Aklına düşer de gelirse, eski hatıralar
Bastırılmış yaralar, bir bir açılır kanar
O zaman gözlerin değil, yüreğin ağlar
Hatıralarla yaşanmıyor, zalim sevdiğim

Ne kadar zormuş, hatıralarla yaşamak

Yaşlar sel olup akar, damla damla gözden
Kelimeyi tehvit dökülür, çıkan her sözden
Yüreğin kora döner, ona yapılan niyazdan
Yazmak gerek, allah aşkını, yazmak gerek

Secdeye eğilir kalemin, rab adını duyunca

Karanlıkları yırtan, çok sabahlarım olacak
Güneş benim üstüme, daha nice doğacak
Tatmadığım arzum var, yaşayıp da tadacak
Yenilmem sana hayat, sende çok alacağım var

Birer birer sileceğim, yüreğime açtığın izi

Para pulu neyleyim, huzurum olmayınca
Şan şöhreti neyleyim, hiç dost kalmayınca
Akrabayı neyleyim, bir selam salmayınca
Makam sizlerin olsun, bir ezan yeter bana

Sahte yüzler satılmış, hayasızca söyleşir

Bu nasıl bir yazı, bu nasıl bir kader
Hiç eksik olmadı, şu gönlümde keder
Her günüm, bir birinden daha beter
Yeter kader yeter, bu çektiğim yeter

Neşeli bir gün, şu ömrümde ne gezer

İlk ranzalar tanıdı , gözümdeki yaşları
Sırdaş bildim kendime, camdaki kuşları
Erken öğretti hayat, yarım kalan düşleri
Boynu hep bükük olur, yurtta yetişenlerin

Gecelerde harlandı, dinmeyen iç yangınım

Güldürmedin beni, ne şimdi nede ezeli.
Gezdirmedin ellerin içinde bir gün neşeli.
Zannettim sensin, şu gönlümün güzeli.
Güzel ligini bile zehrettin bana, yetmedi mi.

Tanıştığım o günü doğum günüm saymıştım

Akide şekerleri dolardı, rengarenk cebimiz
Misafirlere ikram edilirdi, sıcacık salebimiz
Naiflikde yarışırdı, atadan kalan o edebimiz
Yok emmi yok, şimdiki bayramların tadı yok

Heycandan çatlardık, bayram gelecek diye

Hani sözde altındı, kaldırımların taşların
Bana cehennem oldu, hırçın akşamların
Hayalimi ıslattı, gözden akıttığın yaşların
Yordun beni, yordun be istanbul

Geceler olunca ışıkların, yıldızlar misali

Çok acı çektiğinin delili, o saçındaki aklar
Kimse bilmez o aklar ne ızdıraplar saklar
Uykusuz doğmuş, üstüne doğan şafaklar
Yormuş seni yıllar, çok yormuş be sebastian

Çektiğin acılardan gözlerinin ferleri sönmüş