İhanetin gölgesi perdelenmişti saçlarında,
sen mavi bir rüzgâr gibi esiyordun
tensiz bir yuvada.
Tensizlik büyüyordu evin içinde,
Her karın altında bir çiçek bekler,
üşüyerek, susarak…
Her yağmurdan sonra bir güneş doğar,
ama her doğuş, biraz eksik.
İlkbaharın şarkısını en çok toprak duyar,
kırlangıçlar gülüyor saçakların altında;
yuvalar kilden, demir sağlamlığında.
bir öpücük konduruyor rüzgâr dudaklarına,
mübarek duvarda tenha bir yer arıyor durmadan.
sezgiler, romanlar, hikâyeler…
Dün yine düşlerin vardı penceremde,
önündeki saksıda güneş vurdukça
ışıldıyordu narin narin.
Her kavgada bir düş dökülüyordu toprağına,
sanki seninle birlikte büyüyordu.
Mart fırtınasına mı yakalandın, prenses?
Kar, her seferinde yüzüne değdiğinde...
beni hatırla.
Unutma, ben de aynı rüzgârda savruldum.
Elif teline vurdum sazımı,
Melekler uykusunda ninni söylüyordu yavrularına,
Binalardan savruluyordum cansız bedenimle.
Yerden yükseliyordu “Allah Allah” nidaları,
Peygamber sakalı bırakmış şeytanlar arasına
Melekler uykusunda ninni söylüyordu yavrularına,
Bütün gemilere “merhaba Elif” diye seslenir,
oynar Vav harfim
dalga gibi gelir gider gülüşleri.
Ben kalırım kıyıda,
sabırla örülmüş bir rüzgâr elimde —
Mühürlü gözler, suskun bir yatağın soğukluğunda bekler;
gecenin loşunda yazılan defterler, eski anıların tozlu raflarına karışır.
Uykusuzluk, kapı aralığından sızan bir işkence gibi çöker omuzlara;
paragraflar birbirine çarpar, anlamsız kıvılcımlar saçılır karanlığa.
Kafalar bulutlu bir sabah gibi karışık,
yolunda gitmez sarhoş
ne düdük çalar bekçi ne polis
tüm alarmlar suskun
diller kör gözlerle konuşuyor
yıldızlara selam durmak yasak
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!