Damla damla biriktiriyorum nefreti,
göllerim doldukça sular dinginleşir.
Her hazin sonun ardından,
bir baraj çekiyorum nehirlerime.
İçindekileri dışarıya vurmuyordu deniz,
sessizliğini içine gömüyordu.
Sevgisizlik, ihanetin bedeli oluyordu saçlarında;
yunuslar bir kez gelmemeliydi bu kıyılara.
Gözlerin yakıcı bir volkandı,
Güneş doğarken serinlik verir,
Dağ uykudadır, taş sabırla susar.
Ama batarken,
Eksik bir yamak gibi kalır gökyüzü,
İçine sinmeyen bir vedadır bu.
Ekmeğe bal sürülmedi, tereyağ eksik.
Gözleri kara bulutlar kaplı, bastonunu yoklar.
Cebinde beş kuruş yok, tek derdi yatacak bir yer.
Mapushane soğuk; diller, düşünceler kesik.
Bir delikanlı konuşsa sonu dört duvar.
Özgürlük paralı bir masa, cebinde delik.
Elif’in saflığı ile
pencerende gülümsüyorum.
Nefesin penceremi boğuyor,
kararıyor yüzün —
karanlıklar çöküyor pervazlarıma.
Ellerim ellerinde, soğukken...
Yaşanmışlıklar geçiyor,
gözlerimin önünden bir bir.
Ne tatlı…
Ne kadar saf...
Eski dostlar geçiyor gözlerimin önünden tek tek.
Kalp kırmak bir yana, üzülmek gibiydi her şey;
incitmekten çok incinmekti payımıza düşen.
Aynalarda kendimi hep bir aile gibi görürdüm,
meğer aynalar da zamanla çatlar,
Serçeler yıldızlarla sevinirken,
Gün batımı geceye vakur bir selam verirken,
Yakamozlar karanlığın bağrında
Yeni doğmuş bir sır gibi titreşirken,
Ben senin adını
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!