Oradasın, göç etmiş dostun evinde
Pembe etekli bebeğinin ellerinden tutmuş
Sağa sola yalpalanan o bebeğinle
Mavi koridorlarda duruyorsun
Gülüyorsun
Sanki ân donmuş, yıllardır aynı bakıyorsun
Alabildiğine gülüşlerde masumiyetin
Sanki ben var karşında
Ben ve bana ait bir zamanda
Hatıralarımızı koşuyorsun geçmişin orta yerine
Ne ki ben kurmuştum evimi, sobamı
Beyaz ahşap penceremde kasımpatılar
Sen her sabah yenilenen benliğinle
Kalkıp buğdayını öğütmüştün
Asla konuşmasan dert değil, yük değil
Ben asla susmasam sana dünyaydı eminim
Sevmek desem az kalır bu söz bu cümlede
Sevmek derinden, var olmak
Sevmemizle yok bile olmak seninle
Duruyorsun orada, kapıların ardında
Ahşap taban sızlıyor içleri gam doluyor
Gözümden yaş ama yitip giden için değil
Kalan benden bir parça, olmak istemiyor
Yeniden kimsesiz, yeniden yeniden
İlk sokağa kaçışım, ilk reddedişim
Talan edişim ve hayatı ikinci kez kurmak
İstemiyorum, sen bil yeter.
Kayıt Tarihi : 28.08.2026 21:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
