Bahattin Tonbul Şiirleri - Şair Bahattin ...

Dolmuş kalbine bak dünyanın seli
Aşığın sevdiğine uzanan eli
Tutamazsın bırak artık ne olur deli
Yağmur dolup taşmış ırmaklardan göllere
İnsan buya kaplamış gözyaşları
Unutma ne olur dağlardan esen yeli

Misafir geldim sana
Seni son kez seveceğim
Eğer izin verirsen bana
Geçmişle ağlayıp kendime söveceğim
Anlatamadım kimseye
Ne seni

Ruhunda özlenen, sevgini sakla
Yarini daima, gönülden yokla
Vefa ile aşkı, severek akla
Arayan sen olda, toprağı kokla

Sevdası olmayan, kucaklayan sen

Yaşanmışlar yaşadıkları hatırlatır her an
Unutamaz gerçekse yaşayan yaşatan insan
Bahattin Tonbul
1.8.2013

Kırılmış bütün düşler,sevdim yar seni sevdim
Çevirsene başını,hayaller ülkesinden
Ömrüm hasretle geçti,yaşar iken bir devdim
Dudakların çatlamış,son şarkı sözlerinden

Ne zamanda dinlesem,acın içimde kurur

Boğulur gecenin karanlığında
Yüreğin üstüne yıldızlar düşmüş
Ay şavkını saklar,seyranlığında
Yaprak dalda çıplak,gözleri düşmüş

Şehrin soğuğunda,rüzgar tiz sesli

Ayrı kalmış bekler, kuş yuvasını
Hasret durur gönül, özlediğini
Dalından uzaksa, gül goncasını
Görmek isteyecek, göz sevdiğini

Aşk sevginin dili, dilin sözü özdür

Sevdaların tenha köşelerinde
Acılar yaradır,ağıtmı yakar
Yorgun bakışların,gülüşlerinde
Sevenin özünde,gözyaşı akar

Sitemkar bakışlar,banamı dersin

Gül dertlidir bülbülden
Hasret belki güldendir
Bülbül dertli o gülden
Son çeken büldüldendir

Yari seven gönülden

Yoruldum ben artık, insan olmaktan
Severken korkardım, aşık kalmaktan
Kokacak nefesi, yalnız solmaktan
Dedi ki sevenler, hepsi o kadar

Onun için kalbim, oynar titrerdi