Babamın İçinde Kalan Oda Şiiri - Onur Gö ...

Babam,

ömrünü

kat yerleri beyazlamış eski bir mektup gibi

üzerinde taşıdı.

Ne zaman açılsa,

yazısından önce

beklemiş yıllar dökülürdü.

Sevgisi,

bir ağacın

kendi gölgesine yetişememesi gibiydi.

Yaklaşır,

tam dokunacağı yerde

ışığını geri toplardı.

Ellerinde,

çocukluğundan kalmış

ince bir ürperti yaşardı.

Bu yüzden

hiçbir sarılış

sonuna kadar varamadı.

Beş kardeştiler.

Aynı soyadı,

beş ayrı kapının eşiğinde

farklı seslerle eskidi.

Birinin çocukluğu,

ötekinin hatırasına hiç uğramadı.

Sofradaki ekmek bölündü;

yalnızlık bölünmedi.

Babam,

takvimlerin değil,

bekleyişlerin yaşlandırdığı adamlardandı.

Şiir yazarken

harfler kâğıda düşmezdi.

Sanki penceresi örülmüş bir evin

önünde uzun süre bekler,

içeri giremeyenler

sessizce geri dönerdi.

Sonra bir gün,

takvim

hiçbir şey olmamış gibi

bir yaprak daha çevirdi.

Saat,

aynı duvarın üzerinde

aynı sabrı sürdürdü.

Yalnız,

evin ağırlığı

fark edilmeden yer değiştirdi.

Adını andığımda,

dilimin altında

eski bir anahtar

soğumaya devam etti.

Hangi kapıya ait olduğunu

ikimiz de

hiç öğrenemedik.

Şimdi,

çocuklarımın

uzak bir noktaya dalan bakışlarında,

rüzgâr

eski bir ismi

kendi kendine fısıldıyor.

Mezarına geldiğimde

taşını okumuyorum.

Toprağa da bakmıyorum.

Otların yönü değişiyor.

Sanki,

çok eski bir evde,

kimsenin dönmesini beklemediği

bir kapının kolu,

içeriden

yavaşça yoklanıyor.

Ben yalnızca

o sesi duymamış gibi duruyorum.