Babam sessiz gücüm Şiiri - Gece Gözlü

Babam, Sessiz Gücüm
​Babam…
Hayatın sessiz bekçisi,
Her fırtınada sığınılacak liman,
Her düşüşte elimden tutan sarsılmaz güç.
​Küçük ellerim, ellerinde buldu cesareti;
Her adımım senin izinde kökleşti.
Gözlerindeki o vakur yorgunluk,
Seni küçültmedi hiç;
Aksine, yolumu aydınlatan bir kutup yıldızı oldu.
​Sessizliğin bile derin bir öğreti,
Sözlerin, fırtınaları dindiren bir rüzgâr gibi sert,
Fakat ardında daima şefkat, daima sevgi…
​Sende gördüm doğruluğu, sabrı ve cesareti.
Öğrendim ki mücadele;
Sadece dille değil, bir ömür boyu duruşla verilir.
​Babam…
Bir bakışın ayağa kaldırır beni,
Bir dokunuşun korur,
Bir gülüşün susturur tüm kaygılarımı.
Sen sadece bir baba değil,
Ruhumu şekillendiren o gizli kahramansın.
​Zihnim seninle dolu hatıralar bahçesi:
İlk oyunlarımda verdiğin o hayat dersleri,
Uykudan önce fısıldadığın masallar,
Ve gözlerime bakışındaki o sonsuz güven…
Hepsi beni ben yaptı, içimdeki korkuyu yıktı.
​Görünmez duaların yön verdi kararlarıma,
Her kaybımda omuz oldun,
Her hayalime kanat taktın.
​Şimdi anlıyorum ki babam;
Sana söyleyemediklerim,
Eksik kalan teşekkürlerim,
Sana olan borcumun yanında sadece bir damla…
​Oysa sen, bir ömrü adadın adımlarıma.
Beni kusurlarımla sardın,
Bana, kendi yolumda yürümeyi sevdirdin.
​Senin sevgin; gökyüzü kadar uçsuz,
Dağlar kadar mağrur ve sağlam.
Biliyorum artık:
Ne zaman yorulsam, ne zaman tökezlesem,
Senin gölgenle yeniden doğarım.
​Korkularım yok artık,
Sevgin zırhım oldu benim.
Attığım her adım, aldığım her nefes,
Senin izinde, seninle yankılanır.
​Seninle hayat tamam,
Seninle dünya güvenli bir sığınak…
Ve son sözüm, ey koca çınar:
​Senin sevginle ben her zaman dimdik,
Senin verdiğin güçle taşıyorum dünyayı…