Ba‘sü Ba‘del Mevt Şiiri - Ahmet Ihsan Arac

Gözlerimi açtığımda oda değil, dünya genişliyordu;
doğan ilk şey umitti, ilk baharin ufuklarinda
Yok mu isteyen, vereyim?” anıydı zamanın;
Ve Nisan, göğsüme toprak kokulu mujdeler serpiyordu
Mart’ın kaskatı perdelerinden eser yoktu

Bir ney ezgisi gibi oynaşıyordu disarda çiğ taneleri
Rahmân'ın şefkatten ellerinde bugun
Güneşin neşesiyle savrulup gitti butun kederlerim
Artık agir cümlelerin altında ezilmiyorum,
Çünkü rahmetin sinesinde uyandım
Nefes almanın kendisi, başlı başına bir şiirmis meger

Pencerelerimi ardına kadar açtim, yerçekimi hükmünü yitirdi
Ümitlerim kus civiltariyla uçuşa geçti
Buz tutmuş hatıraları taşıyan o rüzgâr,
Şimdi her yandan Ba’sü ba’del mevt kokulari tasiyor

Yıldızlarda gizli anlamlar aramayı bıraktım;
Onlar artık sönmeyi reddeden birer havai fişek...
Sessizlik bir boşluk değil, mukaddes bir yankı;
Nabzım bir geri sayım değil,
İlahi bir sevdanın muazzam ritmi;

"Belki"ler sustu, "bir zamanlar"lar bitti.
Sadece bir Vedud sıcaklığı var avuçlarımda şimdi,
Gökyüzünün o akıl almaz berraklığı,
Taptaze bir zamanin baslangic sayfasi
Ve nihayet kalbin sadece bir pompa değil,
Bir kabe oldugu gercegi...

Ve butun bunlarin ortasında yalın bir hakikat:
Neşe bir varış değil, bir bakıştır.
Kışın o sagir yankısı duyulmuyor artık,
Sadece bu anın diri, sarsılmaz şehadeti...

Bütün kapıları kapattım karanligin ustune
İçeride şimdi sadece ışık, sadece secde,
Ve Sonsuz bir "şimdi" deyim artik
Ve bu simdi de aşk var, umit var, rucu var, huzur var