Ayşe Mızrak Şiirleri - Şair Ayşe Mızrak

Elden gelen, vaktinde öğün olmuyor,
Senin Rabbinden başka kimin var gönül.
Dün yanında olan da bugün olmuyor,
Senin Rabbinden başka kimin var gönül?

Kalabalık içinde yalnız bir kadın,
Yüzü güler ama içinde yangın,
Bilmez sevdikleri, bilmez kimse,
Dünya haline, sevdiklerine dargın…

Mühürlü dudakları, öylesine suskun,

Yâr beni gül defterinde kurutsun,
Adım neydi, ne yaşadık unutsun,
Başka yâri dizlerinde uyutsun,
Mahşer günü hatırlasın dün gibi.

Aklından silinsin bizim şarkımız,

OLMADIM
Beni çok denedi çok şerefsizler,
Kimsenin ağına balık olmadım,
Ne kadar saklasa kalıyor izler,
Kulun ayağına batık olmadım.

Sen, özlersin beni;
Ben cam kırıkları batırırım avuçlarıma.
Şehirler ötesinden hasret şiirleri yazarım
Kalbimin kan pompalayan mürekkebiyle.
Ama hiç adresine postalanmamış.

Yalnızlığın ayak izlerine hürmetim vardır,
Varlığın öldürürken, yokluğun süründürdü.
Gecenin ay ışığı senden daha yoldaştır.
Yokluğun ağlatırken yıldızlar güldürürdü.

Kaç kalem kırıldı gönül heybemde,

Yaşamak nedir seni, sen bilmezdin,
Geceleri uyanır üstünü örterdim düşlerimin.
Sevmek nedir seni, sen bilmezdin,
Düşlerimden uyandırır yanaklarımdan düşerdin.
Sebebiydin ıslak gözlerimin.
Hayal etmek nedir seni, sen bilmezdin,

Şiir yazan kadınlar deli olur biraz,
Şiir yazan adamlar çapkın…
Çetrefilli zamanlar yaşıyorum yine
Uymuyor anım anıma.
Sabah iş var,
Saat ikiye geliyor, uyumalıyım.

Normal bir vakit olsa anlatırdım ama şimdi EYLÜL...
Yapraklar dökülürken,
Herkese nasip olmayan dertler demlenirken içimde,
Vakit öyle sıradan bir gece değilken anlatamam.
Hiçbir şiir yakışmaz şimdi bu derde,
Hiçbir söz teselli edecek güce muktedir değil;

Kaybolan yılların ardından koşup,
Bugün deli dolu yordum kendimi,
Arada ağlayıp, arada coşup,
Nerede kayboldum, sordum kendimi.