Ayrılığın Ardından Şiiri - Yiğit Ataş

Bu sabah bir başka sabah, katran rengi bulutlar başımda
Çalmayacak telefonum, belki bir daha
Duymayacak kulağım, bir günaydın sözü bir daha
Yollarımı gözleyenim de yok, kalmışım bir tenhada

Duyulmuyor artık kuş sesleri, evimin sokağında
Uğramaz oldu, her gün gelen ak kaşlı kiraz kuşu da
Bir göç mü yaşandı burada? İn cin yok ortalıkta
Öyle yalnızım ki, bir yıldız bile yok bu gece semada

Fulya çiçekleri eğmiş başını, bakmıyor benden yana
Temmuz sıcağında ısıtmıyor güneş odamı, ilk defa
Sokağımın misafirlerinden Çomar da, karaborsa
Bir yalnızlık girdabındayım, çırpınıyorum öylece karanlıkta

Beklemeyeceğim artık, sevdiğim yaz aylarını
Seninle güzeldi, dolunaylı Akdeniz akşamları
Sen yoksun diye hırçınlaşmış deniz dalgaları
Isıtmıyor beni, sen olmadan sahilin su yeşili kumları

Gittin gideli sığamaz oldum odalara
Düşerim sensiz her gün başka yollara
Karşılaşırız belki seninle son defa bir diyarda
Otururuz belki yeniden bir masada, konuşuruz son defa

Şaka yapmıştım aslında, ayrılırsak üzülmem diye
Senden sonra kemiriyor beni her yerimden, kahpe bir çile
Kaçıyorum herkesten, görmesin beni kimse pejmürde bir hâlde
Kapım kilitli, pencereme çekilmiş kapkara bir perde

Kim bilir nerede ne zaman, karşılaşır mıyız bilmem bir daha?
Aklımda iken gördüm seni, yıllardan sonra ansızın karşımda
Zaman çalmış bizi bizden, mesafe koymuş aramıza
İki yabancı gibi, selamlaşmadan yürüdük yan yana

Kara haberin geldi birkaç yıl sonra, geçirmişsin elim bir kaza
Emrihak vaki olmuş, bırakmışsın beni yapayalnız yalan dünyada
Gömmüşler seni kara toprağa, Karşıyaka mezarlığında
Şimdi geçiyor mevsimler sensiz, dönmüş hepsi zemheri bir kışa

Boynum bükük, yaklaştım ömrün son durağına
Geçiyor mevsimim, dönüyor güzden kışa
Damarlarım çıkmak istiyor sanki tenimden dışa
Unutamadım seni, sürmedim devran başka kollarda