Ayrılığın Arafı Şiiri - Emre Kurt

Giden, yaktığı köprünün külünü avucunda taşır,
Özgürlük sanır adımlarını, oysa gölgesine zincirlidir.
Kestiği dalda kurur kendi baharı yavaş yavaş,
Başka bir göğe uçarken, eski güneşte rehin kalır.

Kalan, suyu çekilmiş bir denizde paslı bir çapadır,
Duvarları yıkılmış evde, rüzgarla dertleşir dilsiz.
Cevapsız kalan her soru, zihninde kanayan bir yaradır,
Geçmişin enkazında sabahlar, yarını bütünüyle kimsesiz.

Çatlayan bir aynada iki ayrı yüz, iki kör bakış...
Gitmek, mesafeyle bitmez; kalmak, beklemekle geçmez.
Ayrılık; tek bedende iki ayrı kış, iki ayrı yakarış,
Kıran da kırılan da aynı camın kesiğinden kaçama