Ayna ve Gölge Şiiri - Huban Asena Özkan

Kendi halimde yürüyorum bu aralar,
Kimsenin yoluna çıkmadan, kimseye bir şey sormadan.
Hatta bazen gölgemi bile yanıma almadığım oluyor,
Öylece, sadece nefes alıp vererek geçip gidiyorum.
Ama garip bir şey var, hissediyorum;
Kimseye yük olmadığım halde bile bazen rahatsız ediyor varlığım.
Sanki sadece burada duruyor olmam,
Birilerinin huzurunu kaçırmaya yetiyor.
Oysa ben sadece susuyorum,
Kendi içimdeki o küçük dünyada, kendi dertlerimle uğraşıyorum.
Sonra anlıyorum ki,
Aslında sorun ne benim sessizliğimde ne de varlığımda...
İnsan, kendi içindeki o karanlık aynaya bakmaktan korktuğunda,
Suçu hep benim ışığımda ararmış.
Sorun, insanların içinde besleyip büyüttüğü kötü niyetinde...
Yıllarca sulayıp yeşerttikleri o hasetliğinde,
O hiç bitmek bilmeyen çekememezliğinde.
Ben sadece kendim olduğum için,
Kendi yolumda, kendi hızımla ilerlediğim için,
Birileri hep geride kalmanın acısını benden çıkarmak istiyor.
Bütün o öfke, bütün o anlamsız bakışlar,
Aslında tek bir noktada düğümleniyor:
Bana yetişememesinde...
Ben yürüdükçe onların nefesi kesiliyor,
Ve onlar yoruldukça, suçlu yine ben oluyorum.
Öyle işte;
Ben sadece yürüyorum,
Ama birileri benim yerime nefes nefese kalıyor.