Tek sevgilim,kalemim
Gelinliği beyaz kağıtlarım
Gözleri gözlerimde
Karşımda duruyor sessizce...
Beynimle empati kuruyor
Bütün engellere set çektim
Senin için kızıl korlara göğsümü gerdim
Sensizliğinde hep yüreğimi dağladım...
Sonunda dayanamadım,nihayet ben de bir kulum
Telefonunu tıkladım
Kaybolmuştu gözlerimin feri
Soğuk terler sarmıştı bedenimi
Bir anda kaybetmiştim kendimi
Neredeyse uçup gidecekti kalbimin derinlikleri...
Hastanede açmıştım gözlerimi
Bugün,benim derdimi anlayacaksın
Şu paslı zincirleri ve çoklu anahtarları kaldıracaksın
Bir gün de benim için torpil geçeceksin
Bugün,sevgilim gelecek gardiyan...
Hasretiyle yandığım
Beni bir tek anlayan
Kanımdaki hayat kaynağım
Dudaklarımla her daim öptüğüm
Canımın içi sevdiğim:SİGARAM...
İnsanlar,kaçıyorken senden
Arıyorsun yıkılan pembe hayallerini,
Bir gün görmezsen çıldırırdın sevenlerini,
Her şey rüyaymış; şimdi anladın yaşamın gerçeklerini
Sen sokakların kadını! ..
Nerede kaldı; heyacanlı kalp atışları,kıvılcım saçan gözler,
Sol yanımda koca çınar Nazım
Sağ yanımda manevi dayanağım Necip Fazıl
Eğer ateistsen, fark etmez sen de katıl
Benim aşklarım dünyalara bedel…
Hiç durma koş,koş,koş…
Çok para kazanmayı düşünmüşken
Siyah bulutlar kapladı birden
Uyanıverdim,daldığım rüyadan
Sağanak yağmur,fırtınayla birlikte
İşlemişti iliklerimize dek...
Her yerde hep “ben” diyorsun
Sen kendine çok güveniyorsun
Bunun bir hastalık olduğunu
Niye bilmemezlikten geliyorsun? ..
Ben diyeceğine,bir kez de “biz” desen
Güneşin ilk ışıklarında
Arabama verdim mola
Sinyallerimi çevirdim sağa
Selam verdim günebakan’a…
Başını çevirmişti güneşe
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!