Aydınlığa Erelim Şiiri - Kasım Kobakçı

Defterleri kapattık, silinmiştir satırlar,
Maziye gömüldükçe, silikleşti anılar,
Gurbet ele düşünce, sızlıyor hep bağırlar,
Duyurunuz can yoldaş, aydınlığa erelim.
*
Seyhan nehri coşarak, ovaları bürümüş,
Eski kerpiç evleri, otlar sarıp çürümüş,
Taze nesil yurdundan, gurbet ele yürümüş,
Duyurunuz can yoldaş, aydınlığa erelim.
*
Bahar vakti bağlarda, yeşil otlar sarardı,
Fırtınalar koparken, ulu çınar yalvardı,
Geceler tükenince, ufuk birden ağardı,
Duyurunuz can yoldaş, aydınlığa erelim.
*
Yusuf usta dükkanı, kilit vurup terk etmiş,
Zeynep teyze tandırı, yakmayarak küs gitmiş,
Ayrılık acısıyla, gurbet ele hükmetmiş,
Duyurunuz can yoldaş, aydınlığa erelim.
*
Ceylanlar pınarlara, ürkek adımla varmaz,
Viran düşen çatıda, yarınlar hiç parlamaz,
Kimsesiz yamaçlarda, artık nefes alınmaz,
Duyurunuz can yoldaş, aydınlığa erelim.
*
Meydanlar kimsesizdir, yürek alevle yansın,
Hasretin soğuk yeli, bedenlere dolansın,
Çekilen tüm çileler, topraklara boyansın,
Duyurunuz can yoldaş, aydınlığa erelim.
*
Mehmet beyin bostanı, yaprağını yolacak,
Selim efe atını, pazarlarda satacak,
Cemal dede sessizce, akıllarda kalacak,
Duyurunuz can yoldaş, aydınlığa erelim.