Diyarbakır surları, yeşil Dicle vadisi
Yapımı yıllar sürmüş, bir tarihtir kendisi
Nur Cemal’in duası, ölüsü ve dirisi
Türkiye de birinci,Diyarbakır bir inci.
Karpuz yüklü develer, dizilmiş sıra sıra
Yek hebu yek tune bu
Dınya hemu gede bu
Xence mırıne hemu
Jı vanra qedeke bu
Ez çiroka bekesim
Xorteyen zweşık hebu
Bu sana son şiirim
Benim güzel bahtsız Şehrim
Canım Diyarbekir'im
Belli ki sende yoruldun
Üstüne çok gelindi sende kırıldın
Bir köşeye çekilip masum üzgün bakma
Baran hurık dıbari
Vaka şeve du tari
Tu baş nabi tu cari
Edi bese derewin
Xırakırın nave te
Yediğini yedin de üstüne kaymak
Sigara yakacaksın elinde çakmak
Sallanıp duruyorsun altında hamak
Afrika'da insan aç demeden olmaz
Yüzünün astar yok ki arsız utanmaz
Namertlere kana kana
Toprak olup zehir içtim
Musibetler girdi cana
Ben yolumu çoktan seçtim
Sol yanımdan çiçek derdim
Waka ava çem u kani
Xelke jı mın av dıhani
Tu ji viya baş pe zani
Ez bume mem çol dıgerım
Te go iro eze herım
Kel başıma sürüver şimşir tarağı
Benden önce gidiyor göbeğin yağı
Bedenimi taşımaz dizimin bağı
Nasılsa uzay çağı dediler doktor
Hastanede başına bir karo taşı
Bereket fışkırıyor toprağında tohumda
Doyumsuz lezzetinle doymamak kokuyorsun
Misk u amberi geçtin uçuyorsun ruhumda
Çünkü medeniyet Diyarbekir kokuyorsun
Bir çok din bir arada kültür tarih iç içe
Havasına suyuna, toprağına taşına
Ha diyen evetine hayranım biliyorsun
Güzüne ve yazına, baharına kışına
Yetmişine yedine, hayranım biliyorsun
Keçi burcuna bakan, hevsel seni yazıyor
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!