Bunu oku ey insan sanadır sözüm
Bir kaç sözümü yazdım tınlamayanın
Dört Kitabın dördü der üstünde gözüm
Bu şiiri okuyup anlamayanın
İndir bindir yaparak geldik durağa
Açıkgöz haltların sayesinde
Üşüyorum bu güneşin altında
İçimde bir ürperti
Kanım insansızlıktan donacak
En bolluk döneminde hırsızlık
Fakirin elindekini aldın sıra midesinde
Bu sana son şiirim
Benim güzel bahtsız Şehrim
Canım Diyarbekir'im
Belli ki sende yoruldun
Üstüne çok gelindi sende kırıldın
Bir köşeye çekilip masum üzgün bakma
Yek hebû, yek tune bû,
Dinya hemû zarok bû.
Jiyana wan qedekê bû.
Ez çîroka bêkesim.
Me digot bi biratî,
Namertlere kana kana
Toprak olup zehir içtim
Musibetler girdi cana
Ben yolumu çoktan seçtim
Sol yanımdan çiçek derdim
Yediğini yedin de üstüne kaymak
Sigara yakacaksın elinde çakmak
Sallanıp duruyorsun altında hamak
Afrika'da insan aç demeden olmaz
Yüzünün astar yok ki arsız utanmaz
Fakirin varlığı bir karış kefen
Toplanır başına bir kaçı seven
Yarısı dua eder yarısı söven
Kimi üzgün görünür dizini döven
Uzaktan seyredip selfiler çeken
Ayağına batmasa zehirli diken
Bereket fışkırıyor toprağında tohumda
Doyumsuz lezzetinle doymamak kokuyorsun
Misk u amberi geçtin uçuyorsun ruhumda
Medeniyet kokuyorsun canım Diyarbekirim
Bir çok din bir arada kültür tarih iç içe
Havasına suyuna, toprağına taşına
Ha diyen evetine hayranım biliyorsun
Güzüne ve yazına, baharına kışına
Yetmişine yedine, hayranım biliyorsun
Keçi burcuna bakan, hevsel seni yazıyor
Gözümden dökülen bir damla yaşa
Bakarken üzülüp silecek misin
Mezarın üstünde oturup taşa
Ne acelen vardı diyecek misin
Uçan kuşlar bilir çekip gideni
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!