Hayat; aynı dili konuşan iki insandan birinin sağır olması gibiydi.
Ne konuşan anladı ne de dinleyen.
Aydın Gürz
Sen insansın
Gün gelir gülersin
Gün gelir ağlarsın
Zaman geçer sonra
Ağladığına gülersin
Güldüğüne ağlarsın
Bazen anlatmak yorar insanı.
Bazen anlamaya çalışmak.
Ama en zoru anlattıkça anlamaktan kaçınanları anlayabilmek.
Umarım anlatabilmişimdir.
Aydın Gürz
Boğazımda düğümlenen
Bildiğim tüm geçmişimde izi olan
Ağladığımda ağlayan
Güldüğümde gülen annem
Sıcak yuvamın mimarı
Bazen tam oldun
Bilmem hangi arafta,
senle aynı taraftayım.
En sevmediğim kelimedir bilmemek
ama senle aynı tarafta olmak bile
huzur verici.
İşte o yüzden bu arafta
Ah yine yandı canım
Sağım solumu duymaz oldu
Ağrıyor işte insanlık yanım
Belki de akan benim kanım
Sahipsiz değilsin
Alemlerin rabbi sesini duysun
Yine bir Aralık gecesi
Çok üşüdüm
Galiba sensizlikten
Kapıları aralık bıraktım
Çabuk gel ısınalım
Aydın Gürz
Kaşınmaya dursun bizim ahali
Bu yürek ne akıllıdır ne de deli
Sazı alırsa eline, vurur diline
Utanmazlar girer yerin dibine
Söz ile uyardım demesi yetmez
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!