Ayak İzlerin Şiiri - Mustafa Alp

gözüm kapalı bulurum seni ben,
öyle adresle falan değil.
kalbinin geçtiği yerlerden,
sustuğun kelimelerden,
yarım bıraktığın cümlelerden.

bir sokak düşün,
sen yürümüşsün oradan.
kaldırımlar biraz daha yorgun,
duvarlar biraz daha suskun.

ben anlarım.

çünkü insan sevince
şehir bile değişir.

çıplak ayaklarınla basmışsın mesela,
taşa, toprağa, hayata.
ben o izleri öyle net görmem belki
ama hissederim,
bir yerim sızlar.

sevda dediğin biraz da bu değil mi zaten?
görmeden inanmak,
dokunmadan yanmak.

ben seni
hiç dokunmadan sevdim.

şimdi soruyorum kendime
bulursam seni bir gün,
gerçekten bulmuş olacak mıyım?

yoksa sadece
eskiden kalan bir kokunun
peşine mi düşmüş olacağım?

çünkü bazı insanlar
gitmez aslında.
sadece eksilir içimizde.

ve biz
onların bıraktığı boşlukta
yaşamaya devam ederiz.

yüreğimdeki izlerin var ya,
öyle silinmez kolay kolay.
zaman geçer,
şehir değişir,
insan değişir.

ama bazı ayak izleri
kalbin en iç yerine basılmıştır.

oraya ne yağmur değer,
ne rüzgar.

silinmez.

ben seni bulsam da
bulamasam da,
şunu biliyorum artık

sen çoktan gitmiş olsan bile,
ben hala
senin geçtiğin yerlerdeyim.