Atakan Kartaltepe Şiirleri - Şair Atakan ...

Yaşamaktan ne buldum ki? ölmekten kaçınayım...
Güzel mi ki hayat? ölürüm diye acınayım..
Doğdun! diyorlar bana, hayır öldüm ben o ay’da,
Bu yüzdendir ki ah! .. Eylül benim en acı ay’ım...

Eylül...
Güz’ün hüzünlü ayı...
Getirip vermiş beni...
Ve de vermiş belâyı!
Yaşa demiş...
Sev de çek!

Doğa’nın örtüsü...
Ağaçların, dalların süsü,
Baharın yeşil yüzü...
Ölüyor!
Soyunuyor ağaçlar, dallar,
Bir bir dökülüyor...

Her bir âşık el açıp, ey sâbâ... senden diler,
Dört göz, kulak kesilip sana sorar ve bekler,
Ben de bekler dururum... solar ve de kururum!
Sor gönül sultanıma, vermeyecek mi haber?

Eziyet mi işkenci mi zulüm mü bu ettiğin
Yol değil, doğru yol değil, doğru değil bu gittiğin
Farkında mısın bilmem de kaybediyorsun beni
Yavaş yavaş, olan biten bittiğindir bittiğin

14.01.2024 / sabaha karşı

Nasıl farzedeyim görmedim seni?
Ne iki gözüm kööör ne de perdeli!
Tesadüf değildi o görmen beni,
Bir yazan var bunu, hem de ezelî.

Benle olduğu kadar acep kimle oynadın?
Âşık ettin, doymadııın... ayrı tuttun doymadın!
Yaktın kavurdun beni Cehenneme girmeden,
Hep uzaktan gösterdin bir varayım koymadın!

Ferahfeza değil de sanki bir ferah gönül,
Ferahfeza’daki ses...ses değil ki bir bülbül,
“Kirpiklerimin tâ ucuna gelmede cânım”
Der yakar ortalığı da eyler ateşle - kül.

Akşam olurken,
Batmaya doğruyken Güneş
Yorulmuş olması gereken
İstanbul büyür!
Büyür bir dev’e eş.
Doğrulur geceyi yaşamaya,

Bir bakışın, değsin diye gözüme,
Yere serip, değer vermem özüme!
Seviyordum...seviyorum...severim,
Bu hep böyle...inan benim sözüme!