Âşık
Bir âşık var düşlerimde
Yüreği Mevlânâ'nın aşkıyla yanan
Öyle diliyle değil
Semaya açtığı ellerinde, gözyaşında gördüğüm
Beni dileyen
Aşık Olmam Gerek
Aşık olmam gerek benim.
Şu sıralar kendime bile hayrım yok.
Hep eksik, hep ezik.
Ya varım, ya da yok.
Gönül nasıl sever, ne acılar yaşar
Kimi bilir derdini sadece
Acıyı yaşamak sana kalır
Öyle yaşarsın ki acını
Aslında Biliyorum
Düşünüyorum geçmişi,
Aslında biliyorum ben bu işi.
Akıbeti derdinde,
İnce sesinde, derinde.
Biter mi sanıyorsun sana yazdıklarımın sonu…
Anlaşılmadım, kanımca;
var bunun bir de görünmeyen yanı.
Çok zor karar vermek derken,
sandığından öteydim…
Böyle derin severken,
Artık şiirlerim olmayacak senle ilgili
Uzun bir bekleyeşin ardından
Gelip gidişinle aldın
tüm gizli keşfedilmemiş yada aşikar cümlelerimi
Aşk kimine göre her yıkılışın ardından
herdaim yeni umit yeni bir
Aaaah derim, bin ah işitirim yüreğimden.
Kendimi unuttuğum bir sen varken,
Gözlerimden gözyaşı bitmiyor, bitiremedim.
İçinde derin bir yara yaşarken,
Gerçek aşkın adını “Allah” derim,
Dilim varmaz bedduaya.
Kaç ay geçti, saymadım, saymak da istemiyorum.
Çünkü ben hep o andayım.
İsmini düşünmem yetiyor, gözlerimdeki
Sen belirdiğinde
Sonu gelmeyen gözyaşımın, ıssızlığın
Tarifi yok kimsede.
Bazen unutuyorum seni
Çoğu zaman unuttuğumu zannediyorum aslında
Ansızın düşüyorsun yine hiç gitmediğin ruhumdan
Sol yanıma
Anlıyorum ki yine başa sarıyorum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!