Aşkın Menzili Şiiri - Güven Tekin

​Karanlık geceme doğan bir nursun,
Varlığınla kalbim huzura vursun.
Senden başka kimim var ki sığınacak?
Yâ Rab, bu can Sana feda olsun!

​Kâinat bir ayine, ismin her zerrede,
Seni arar gözlerim her gizli perdede.
Aşkınla yanan gönül neylesin dünyayı?
Vuslatın dermanıdır düşülen bu derde.

​Gül kokusu yayılır her andığımda ismini,
Gönül levhama kazıdım o eşsiz resmini.
Ümmetin diye çarpar şu biçare yüreğim,
Yâ Resulullah, silme kalbimden cismini!

​Medine yollarında toz olsam, savrulsam,
Aşkının ateşiyle kül olsam, kavrulsam.
Şefaatin sancağı altına sığınıp,
Sonsuz bir rahmetin gölgesinde yorulsam.

​Lailaheillallah, dillerin en güzeli,
Muhammedün Resulullah, canların ezeli.
İki sevda birleşti, tek bir yola evrildi,
Budur bu ömrün en mukaddes temeli.

​Açtım ellerimi, kapına geldim bugün,
Dünya bir rüyaymış, geçer elbet bu düğün.
Aşkınla dolsun içim, nura dönsün her yanım,
Sana ve Habib’ine feda olsun her günüm.