Aşkın Epistemolojik Kırığı

Seni sevmek,
bilmenin imkânsızlığını kabul etmekti.
Çünkü insan
ancak anlayamadığını
mutlak sanır.

Biz bir karşılaşma yaşamadık;
iki bilinç
aynı soruda
uzun süre oyalandı.
Yakınlığımız,
mesafenin daha sofistike bir biçimiydi.

Zaman bize dokunmadı,
üzerimizden geçti.
Bu yüzden hiçbir an
yaşanmış sayılmadı.
Hatıra dediğin şey
gerçeğin gecikmiş yorumudur.

Adını söylemedim.
Bir kavramı telaffuz etmek
onu tüketir.
Ben seni dile getirmedim,
düşüncede bıraktım;
orada
daha uzun süre acır.

Aşk,
bir sahip olma biçimi değildir.
Olsa olsa
kendi eksikliğini
başkasında sınamaktır.
Biz eksiktik
ve bu yüzden
birbirimizi ikna edemedik.

Şimdi biliyorum:
Ayrılık
bir son değildir,
bir önermedir.
Ve bazı önermeler
kanıtlanamadığı hâlde
hayatı belirler.

Eğer bir gün
beni anımsarsan,
orada bir insan değil,
yarım kalmış
bir düşünce bulacaksın.

Çünkü düşünceler
bitmediklerinde değil,
yaşanmaya çalışıldıklarında
yaralar.