Aşkın Cahil Kıldı Beni

Hüsn-i ruhsârın zaîf kıldı beni,
Hasretin dertlere dâhil kıldı beni.
Aşkın bi-çâre cahil kıldı beni,
Kendi elimle sana kurbân oldum.

Zülfünün dâmı esîr kıldı beni,
Gamzeler teninde pîr kıldı beni.
Gözlerin hâli hakîr kıldı beni,
Her bakışınla sana hayrân oldum.

Gül yüzün bağrımı yaktı nâr gibi,
Hasretin ömrümü yıktı sâr gibi.
Düştü gönlüm sana bî-karâr gibi,
Aşkın yolunda toz u duman oldum.

Şerbet-i lebinle mest kıldı beni,
Kaşların yayıyla pest kıldı beni.
Ayrılık bende-i dest kıldı beni,
Kapında bekleyen bir kulun oldum.

Aklımı başımdan aldı gidişin,
Gönlümü mecnûna saldı gidişin.
Beni benden uzak kıldı gidişin,
Cemâlin uğruna perîşân oldum.

Leblerin derdime dermân gibidir,
Kirpiğin gönlüme ferman gibidir.
Cefân ruhumda bir tufan gibidir,
Lütfunla yine mestân oldum.

Sana bakmak bana ibâdet oldu,
Feryâdım her yana rivâyet oldu.
Sabrımın sonu bir kıyâmet oldu,
Sevdanın nârıyla bi-gümân oldum.

Fuzûlî misâli düştüm çöllere,
Derdimi söylettim dilsiz dillere.
Bakmadım gayrıya, yabancı ellere,
Bende yok oldum da, sende cân oldum.