Aşk Aşkın Şehri Ordu

ŞİİR

TAKİPÇİ

Aşk Sofrası 4

ORDU’DA AŞK
Başlangıçta zaman yoktu, sonsuzluk bile kendi sessizliğini anlamıyordu. Karanlık, evrenin ilk düşüncesi gibi içine kapanmış bekliyordu. Sonra bir kıvılcım doğdu ışık kendine yol açtı, yıldızlar yanmaya başladı, galaksiler dönerek kaderlerini çizdi. Evren büyüdü ama anlam hâlâ doğmamıştı. Çünkü yıldızlar yanabilir, gezegenler dönebilir, zaman akabilir ama sevgi yoksa hiçbir şey kendini açıklayamaz. Milyarlarca yıl sonra yıldız tozu bir araya geldi, toprak suyla, ateş rüzgârla konuştu ve insan ortaya çıktı. İnsan göğe baktı geldiği yeri gördü. Sonra yeryüzüne baktı, gideceği yeri aradı. Ve bir şehir buldu: Ordu. Karadeniz kıyısında çınarlar zamana kök salıyordu, rüzgâr dalların arasından eski bir şiir gibi geçiyordu. Deniz, sonsuzluğun yeryüzündeki yankısıydı. Ve o anda anlaşıldı: Evrenin bütün genişliği bazen bir şehrin kalbine sığar. Tutku içimde bir yıldız gibi yanıyordu. Sessiz, derin, sabırlı. Seni sevdiğimde zaman yavaşladı, dünya küçüldü, Ordu büyüdü. Çünkü aşk, mekânı kozmik yapar. Bir çınarın gölgesi bir galaksiden daha geniş olabilir, iki kalp birbirine yaklaştığında. Çınar köklerini toprağa salarken dalları göğe uzanır; insan da sevdiğinde yeryüzünden sonsuzluğa yükselir. Aşkın şehri Ordu bu yüzden sıradan değildir. O şehir, yıldız tozunun bilinçle parladığı yerdir. Zaman orada sabır olur, umut orada nefes alır, tutku orada ateş ve ışık olur. Ve insan şunu anlar: Sonsuzluk uzak bir boşluk değil, iki insanın birbirine baktığı andır. Belki bir gün yıldızlar sönecek, evren yorulacak, zaman kendi içine çökecek. Galaksiler dağılacak, ışık susacak, karanlık yeniden konuşacak. Ama Ordu’da bir çınarın altında iki insan birbirini sevmiş olacak. Bu gerçek, kozmik yasaların ötesinde kalacak. Çünkü aşk, zamanın sonsuzluğa bıraktığı en derin izdir. Aşk, yıldız tozunun bilinçle yanmasıdır.
Aşk, evrenin kendini anlama çabasıdır.
Ve eğer bir gün sonsuzluk yeniden sessizliğe dönerse bile, Ordu’nun rüzgârında, çınarın gölgesinde, tutkunun sıcaklığında şu gerçek kalacak:
Evren büyüdü, zaman aktı, yıldızlar yandı
ama en büyük mucize, iki insanın birbirini sevmesiydi.
Aşk

aşk,
evrenin kendini
ilk kez anladığı andır.
Aşk

Çınarlar nasıl kök salmadan yükselemezse,
aşk da özlem olmadan derinleşemez.
Aşk

Başlangıçta yalnızca varlık vardı,
henüz kendini düşünmeyen,
henüz kendini özlemeyen bir varlık.
Zaman doğdu sonra;
varlığın kendine doğru açtığı ilk yarık.
Yıldızlar yandı,
madde sabırla biçim aldı,
sonsuzluk genişledi
ama anlam hâlâ eksikti.
Çünkü anlam,
ancak özlemle başlar.
Aşk

İki insan,
özlemle,
tutkuyla,
bilinçle
sonsuzluğu kısa bir anlığına
yaşar.
Aşk

Aşk,
maddenin anlam kazanmasıdır.
Aşk,
zamanın sonsuzluğa yazdığı
en yoğun cümledir.
Aşk,
evrenin kendini özlemesidir.
Ve ben seni severken
yalnızca sana değil,
varlığın kendisine yaklaşırım.
Aşk

Aşk,
evrenin kendini özlemesidir.
Ve ben seni severken
yalnızca sana değil,
varlığın kendisine yaklaşırım.
Bu yüzden Ordu,
bir şehir değil yalnızca;
bir metafizik mekândır.
Aşk

SONSUZLUĞUN ÖZLEMİ
Başlangıçta yalnızca varlık vardı,
henüz kendini düşünmeyen,
henüz kendini özlemeyen bir varlık.
Zaman doğdu sonra; varlığın kendine doğru açtığı ilk yarık. Yıldızlar yandı,
madde sabırla biçim aldı, sonsuzluk genişledi ama anlam hâlâ eksikti. Çünkü anlam, ancak özlemle başlar. Milyarlarca yılın içinden yıldız tozu düşünmeye başladı;
insan dediğimiz o kırılgan bilinç, evrenin kendi üzerine kıvrılan sorusuydu. İnsan göğe baktı, geldiği yeri gördü. Sonra kalbine baktı, eksik olanı hissetti. İşte o eksikliğin adı, aşktı. Seni sevdiğimde anladım: Özlem, yokluk değildir; varlığın kendini aşma isteğidir. Ve bu istek, beni bir şehre getirdi: Ordu. Karadeniz’in kıyısında
çınarlar zamanla konuşuyordu. Kökleri geçmişe, dalları henüz yaşanmamış olana uzanıyordu. Orada zaman akmıyordu yalnızca, yoğunlaşıyordu. Tutku içimde
bir yıldızın kendi içine çökmesi gibi: Yoğun, derin, kaçınılmaz. Çünkü aşk, sıradan bir yöneliş değil; bilincin ontolojik sıçramasıdır.
Seni düşündüğümde zaman çizgisel olmaktan çıkıyor, bir derinlik kazanıyor.
Bir an, bir ömre açılıyor. Bir bakış, bir galaksi kadar genişliyor. Ve o anda anlıyorum: Sonsuzluk, uzayın uzaklığında değil; iki bilincin birbirine yöneldiği o yoğun anda saklıdır. Çınar nasıl kök salmadan yükselemezse, aşk da özlem olmadan derinleşemez. Ben seni yakınlığınla değil,
eksikliğinin açtığı o iç boşlukla sevdim. Çünkü özlem, aşkın düşünceye dönüşmüş hâlidir. Ve düşünce, varlığın kendini bilme biçimi. Belki bir gün yıldızlar sönecek, zaman kendi içine kapanacak, sonsuzluk yeniden sessizliğe dönecek. Ama bir şehirde, bir çınarın altında, bir bilinç diğerine yönelmiş olacak. Ve bu yöneliş, kozmik bir iz gibi kalacak. Çünkü aşk, maddenin anlam kazanmasıdır. Aşk, zamanın sonsuzluğa yazdığı en yoğun cümledir. Aşk, evrenin kendini özlemesidir.
Ve ben seni severken yalnızca sana değil,
varlığın kendisine yaklaşırım. Bu yüzden Ordu, bir şehir değil yalnızca; bir metafizik mekândır. Bir çınarın gölgesinde yıldız tozu kendini hatırlar. Ve iki insan, özlemle, tutkuyla, bilinçle sonsuzluğu kısa bir anlığına yaşar.
Aşk

Aşk,
yokluğun değil,
fazlalığın taşmasıdır:
Varlığın kendini aşma zorunluluğu.
Aşk

Başlangıç
Başlangıçta yalnızca varlık vardı,
henüz kendini düşünmeyen,
henüz kendini özlemeyen bir varlık.
Zaman doğdu sonra;
varlığın kendine doğru açtığı ilk yarık.
Yıldızlar yandı,
madde sabırla biçim aldı,
sonsuzluk genişledi
ama anlam hâlâ eksikti.
Çünkü anlam,
ancak özlemle başlar.

İki insan,
özlemle,
tutkuyla,
bilinçle
sonsuzluğu kısa bir anlığına
yaşar.
Çınarlar nasıl kök salmadan yükselemezse,
aşk da özlem olmadan derinleşemez.

İki insan,
özlemle,
tutkuyla,
bilinçle
sonsuzluğu kısa bir anlığına
yaşar.
Çınarlar nasıl kök salmadan yükselemezse,
aşk da özlem olmadan derinleşemez.
Aşk

VARLIĞIN KENDİNİ ÖZLEMESİ
Başlangıçta varlık vardı,
ama kendi üzerine kapanmış,
henüz kendini istemeyen bir varlık.
Zaman,
o kapalılığın ilk kırığıydı.
Sonsuzluk,
bu kırığın içinde genişleyen
ama hâlâ anlamdan yoksun bir boşluktu.
Yıldızlar yandı,
madde biçim aldı,
evren kendi kendini çoğalttı,
ama hâlâ eksikti.
Çünkü varlık,
kendini bilmeden tamamlanamaz.
Ve kendini bilmek,
önce kendini özlemekle başlar.
Milyarlarca yıl sonra
yıldız tozu düşünmeye başladı.
İnsan,
evrenin kendi üzerine yönelmiş bilinci oldu.
Göğe baktı,
sonsuzluğu gördü.
İçine baktı,
eksikliği.
İşte o eksiklikte
aşk doğdu.
Aşk,
yokluğun değil,
varlığın kendini aşma iradesidir.
Seni sevdiğimde
zaman artık akmaz,
yoğunlaşır.
Bir an,
kendi sınırlarını aşar.
Bir bakış,
uzayın derinliğini içerir.
Ve bu yoğunluğun mekânı:
Ordu.
Orada çınarlar yalnızca ağaç değildir;
zamanın dikeyleşmiş formudur.
Kökleri geçmişe iner,
henüz bilinmeyene,
henüz adlandırılmamış karanlığa.
Dalları geleceğe uzanır,
henüz yaşanmamış olasılıklara.
Ve tam ortasında,
iki insan durur.
Tutku içimde
bir yıldızın çöküşü gibi:
yoğunluğu arttıkça
ışığı büyüyen bir karanlık.
Çünkü aşk,
parlamanın değil,
derinleşmenin adıdır.
Özlem burada bir eksiklik değil,
bilincin kendi sınırlarını genişletme hareketidir.
Seni düşündüğümde
içimde yeni bir uzay açılır.
Bu uzayda zaman yoktur,
mesafe yoktur,
yalnızca yöneliş vardır.
Ve yöneliş,
varlığın en saf eylemidir.
Çınarın gölgesinde
iki bilinç birbirine yaklaştığında
evren genişlemez,
yoğunlaşır.
Sonsuzluk uzaklaşmaz,
içselleşir.
Ve o anda anlıyorum:
Aşk,
iki insanın birleşmesi değildir.
Aşk,
varlığın kendine geri dönüşüdür.
Belki bir gün
yıldızlar sönecek,
zaman kendi içine çökecek,
sonsuzluk yeniden adsız kalacak.
Ama bir an kalacak:
Bir şehirde,
bir çınarın altında,
iki bilinç
birbirine yönelmiş olacak.
Ve o yöneliş,
bütün kozmik hareketten
daha anlamlı olacak.
Çünkü aşk,
zamanın sonsuzluğa bıraktığı
en yoğun izdir.
Aşk,
yıldız tozunun
kendi varlığını kavradığı andır.
Aşk,
evrenin
kendi kendini özlemesidir.
Ve ben seni severken
yalnızca sana değil,
varoluşun kendisine
yaklaşırım.
Aşk

Özlem,
geceyle sabah arasındaki o ince çizgi;
ne karanlığa ait
ne ışığa.
Aşk

ÇINARIN GÖLGESİNDE SONSUZLUK
Başlangıçta
kimse birini özlemiyordu.
Zaman,
kendi içine kapanmış bir nehir gibi
akmayı bilmiyordu henüz.
Yıldızlar vardı belki,
ama yanışları
bir anlam taşımıyordu.
Sonra bir yerde
yıldız tozu
bir kalbe dönüştü.
Ve o kalp,
ilk kez eksik olduğunu hissetti.
İşte o eksikliğin adıydı aşk.
Seni sevdiğimde
evrenin gürültüsü azalıyor,
bir çınarın yapraklarına
ince bir rüzgâr gibi çekiliyor.
Ordu’da
deniz kıyıya vururken
zaman sanki düşünmeyi öğreniyor.
Çınarlar,
kökleriyle geçmişi tutan,
dallarıyla göğe dokunan
sessiz filozoflar,
bize şunu fısıldıyor:
“Yükselmek istiyorsan
önce derinleş.”
Ben seni
yüksekten değil,
derinden seviyorum.
Tutkum bir yangın değil,
içten içe yanan
uzun bir yıldız ömrü.
Özlem,
geceyle sabah arasındaki o ince çizgi;
ne karanlığa ait
ne ışığa.
Seni düşündüğümde
içimde bir ufuk açılıyor,
ne tam yakın
ne tam uzak.
Sadece mümkün.
Ve belki de aşk,
tam olarak budur:
Mümkün olanın
en derin biçimi.
Bir çınarın gölgesinde
yan yana durduğumuzda
evren küçülmüyor,
toplanıyor.
Zaman dağılmıyor,
yoğunlaşıyor.
Bir an,
sonsuzluk kadar derinleşiyor.
Belki bir gün
yıldızlar susacak.
Deniz yorulacak.
Rüzgâr bile unutacak esmesini.
Ama bir şey kalacak:
Bir şehirde,
bir çınarın altında,
iki insanın
birbirine bakışı.
Ve o bakış,
bütün galaksilerden daha eski,
bütün sonsuzluklardan daha yeni olacak.
Çünkü aşk,
zamanın içinden geçen
ama zamana ait olmayan
tek şeydir.
Ve ben seni severken
yalnızca sana değil,
varlığın kendisine
şiir oluyorum.
Aşk

Aşk,
zamanın içinden geçen
ama zamana ait olmayan
tek şeydir.
Ve biz severken,
varlığın istediği
şiir oluyoruz.
Aşk

Belki bir gün
yıldızlar susacak.
Deniz yorulacak.
Rüzgâr bile unutacak esmesini.
Ama bir şey kalacak:
Bir şehirde,
bir çınarın altında,
iki insanın
birbirine bakışı.
Ve o bakış,
bütün galaksilerden daha eski,
bütün sonsuzluklardan daha yeni olacak.
Çünkü aşk,
zamanın içinden geçen
ama zamana ait olmayan
tek şeydir.
Aşk

Seni düşündüğümde
içimde bir ufuk açılıyor,
ne tam yakın
ne tam uzak.
Sadece mümkün.
Aşk

Seni sevdiğimde
evrenin dili değişiyor.
Kelimeler ağırlaşıyor,
sessizlik anlam kazanıyor,
zaman çizgi olmaktan çıkıp
derin bir kuyunun iç sesi oluyor.
Aşk

Perde açılıyor:
Zaman, ağırlığınca akıyor.
Yıldızlar, göğün karanlık sahnesinde
suskun bir seyirci.
Ve ben,
bir ölümlü,
sonsuzluğa karşı konuşuyorum:
Seni seviyorum.
Bu bir itiraf değil yalnızca,
bir meydan okuma.
Çünkü sevmek,
faniliğin sonsuzluğa yazdığı
en cesur cümledir.
Aşk

ZAMANIN SAHNESİNDE AŞK
Perde açılıyor:
Zaman, ağır bir monolog gibi akıyor.
Yıldızlar, göğün karanlık sahnesinde
suskun bir seyirci.
Ve ben,
bir ölümlü,
sonsuzluğa karşı konuşuyorum:
Seni seviyorum.
Bu bir itiraf değil yalnızca,
bir meydan okuma.
Çünkü sevmek,
faniliğin sonsuzluğa yazdığı
en cesur cümledir.
Ordu’da
bir çınarın gölgesinde
duruyoruz seninle
ve dünya,
ilk kez
bir sahneye dönüşüyor.
Rüzgâr repliklerini fısıldıyor,
deniz alkış tutuyor kıyıya,
ve çınar,
zamana karşı dikilmiş
bir tragedya gibi yükseliyor.
Sana bakıyorum
ve anlıyorum:
Aşk, bir duygu değil,
bir rol değildir yalnızca,
oynanan değil,
yaşanan bir hakikattir.
Tutkum,
bir yangın gibi değil,
uzun bir tirat gibi:
derin, kesintisiz, kaçınılmaz.
Özlem,
iki perde arasındaki karanlık;
seyircinin nefesini tuttuğu o an.
Sen yoksan
dünya eksik değil,
yarım bir cümledir.
Sen varsın
ve anlam tamamlanır.
Söyle şimdi:
Sevmek mi trajedidir,
yoksa hiç sevmemek mi?
Ben cevabımı seçtim:
Sevmek.
Çünkü düşmekten korkan
asla yükselemez.
Ve aşk,
yüksekten konuşur.
Çınarın dalları gibi
göğe uzanır,
kökleri gibi
acıya iner.
Belki bir gün
perde kapanacak,
yıldızlar sönecek,
zaman susacak.
Ama bir sahne kalacak:
Bir şehirde,
bir çınarın altında,
iki insanın
birbirine söylediği tek cümle:
“Seni seviyorum.”
Ve o cümle,
bütün tragedyalardan daha güçlü,
bütün sonlardan daha kalıcı olacak.
Çünkü aşk,
ölümlü bir varlığın
sonsuzlukla kurduğu
en güzel oyundur.
Aşk

Aşk,
ölümlü bir varlığın
sonsuzlukla kurduğu
en güzel oyundur.
Aşk

PERDE
Perde açılıyor:
Zaman, ağırlığınca akıyor.
Yıldızlar, göğün karanlık sahnesinde
suskun bir seyirci.
Ve ben,
bir ölümlü,
sonsuzluğa karşı konuşuyorum:
Seni seviyorum.
Bu bir itiraf değil yalnızca,
bir meydan okuma.
Çünkü sevmek,
faniliğin sonsuzluğa yazdığı
en cesur cümledir.

Aşk,
zamanın içinden geçen
ama zamana ait olmayan
tek şeydir.
Ve biz severken,
varlığın istediği
şiir oluyoruz.

Aşkın Şehri Ordu:
Sıradan değildir.
O şehir,
yıldız tozunun bilinçle parladığı yerdir.
Zaman orada sabır olur,
umut orada nefes alır,
tutku orada ateş ve
ışık olur.

Aşk,
zamanın içinden geçen
ama zamana ait olmayan
tek şeydir.
Ve biz severken,
varlığın istediği
şiir oluyoruz.

Aşk,
zamanın içinden geçen
ama zamana ait olmayan
tek şeydir.
Ve biz severken,
varlığın istediği
şiir oluyoruz.
Aşk

Aşk,
yüksekten konuşur.
Çınarların dalları gibi
göğe uzanır,
kökleri gibi
acıya iner.
Aşk

Sen yoksan
dünya eksik değil,
yarım bir cümledir.
Sen varsın
ve anlam tamamlanır.
Aşk

Evrenin amacı neydi bilmiyorum.
Belki yıldızlar yaratmak,
belki zamanın akmasını sağlamak…
Ama şundan şüpheleniyorum:
Bütün bu düzen,
bir çınarın altında
iki insanın birbirine bakması için kurulmuş olabilir.
Aşk

Belki de aşk,
ciddiyetle kurulan bir evrende
hafif bir sapmadır.
Ama o sapma olmasaydı
her şey eksik kalırdı.
Seni seviyorum.
Aşk

Evren uzaklarda başladı,
yıldızlar yandı, zaman aktı,
sonsuzluk kendi içine genişledi.
Ama bütün bu büyüklük,
insanın kalbindeki boşluğu
dolduramadı.
Çünkü insan,
sadece var olmak için değil,
anlam bulmak için doğdu.
Ve anlam,
çoğu zaman zor olanda saklıdır.
Seni seviyorum.
Aşk

Özlem…
Evet, özlem var.
Ama bu özlem
zayıflık değil.
Bu,
bir şeyi kaybetmemek için
ona daha sıkı sarılma isteği.
Aşk

Tutkum sana doğru
bir kaçış değil,
bir yürüyüş.
Zor olanın içinden geçen,
yorulan ama vazgeçmeyen
bir yürüyüş.
Aşk

Aşk,
nazik bir duygu değil yalnızca;
insanın içindeki en güçlü duruştur.
Aşk

Seni seviyorum.
Bu cümle ne bir şiir süsü
ne de kolay bir itiraf.
Bu, hayata karşı alınmış bir tavır.
Ordu’da bir çınarın altında dururken
rüzgâr yüzüme çarpıyor,
yumuşak değil, gerçek.
Deniz dalgalanıyor,
sakin değil, diri.
Çınar yükseliyor:
güzelliğiyle değil sadece,
direnciyle.
Ve anlıyorum: Aşk,
nazik bir duygu değil yalnızca;
insanın içindeki en güçlü duruştur.
Aşk

Seni seviyorum.
Bu,
bir duygu değil yalnızca;
bir direniş.
Bir umut.
Bir hayat biçimi.
Ve biz,
yıldız tozundan yapılmış
ama yere basmayı bilen
iki insan olarak
bir çınarın gölgesinde
sonsuzluğu değil,
hayatı seçiyoruz.
Aşk

SONSUZLUĞA YAZILMIŞ İKİ İSİM
Başlangıçta dünya vardı,
ama henüz kimse kimseyi çağırmıyordu.
Zaman akıyordu,
fakat yönü yoktu.
Yıldızlar yanıyordu,
ama kimse onları anlamıyordu.
Sonra bir yerde
yıldız tozu
kalp oldu.
Ve kalp,
ilk kez eksildi.
İşte o eksilmenin zarafetiyle
aşk doğdu.
Seni sevdiğimde
evrenin dili değişiyor.
Kelimeler ağırlaşıyor,
sessizlik anlam kazanıyor,
zaman çizgi olmaktan çıkıp
derin bir kuyunun iç sesi oluyor.
Ordu’da
çınarlar rüzgârla konuşurken
ben seninle
varlığın en eski meselesini tartışıyorum:
Sevmek mi,
yoksa anlamak mı önce gelir?
Cevabım şu:
Sevmek,
anlamanın en yüksek biçimidir.
Çünkü aşk,
aklın vazgeçtiği yerde değil,
kendini dönüştürdüğü yerde başlar.
Tutkum sana doğru
bir ateş gibi değil,
bir düşünce gibi ilerliyor,
derin, ısrarlı, kaçınılmaz.
Özlem,
bizim aramızda bir mesafe değil;
iki bilinç arasında açılan
görünmez bir köprü.
Seni düşündüğümde
içimde bir şehir kuruluyor:
Sokaklarında sessizlik gezen,
pencerelerinde ışık yanan,
ve her köşesinde
senin adının yankılandığı bir şehir.
O şehirde zaman
acele etmez.
Bir an,
kendi içine kapanır
ve sonsuzluğu taşır.
Çınarın gölgesinde
yan yana durduğumuzda
evren genişlemez,
incelir.
Anlam,
yoğunlaşır.
Ve o anda anlıyorum:
Aşk,
iki insanın birbirine yaklaşması değil;
iki bilincin
aynı hakikate
farklı yollardan ulaşmasıdır.
Belki bir gün
yıldızlar sönecek,
zaman yorulacak,
sonsuzluk bile kendini unutacak.
Ama bir şey kalacak:
İki ismin
birbirine doğru yazılması.
Çünkü aşk,
ne sadece bir duygu,
ne yalnızca bir düşünce,
aşk,
varlığın kendini ifade etme biçimidir.
Ve ben seni severken
yalnızca seni değil,
evrenin içimde uyanan
en derin cümlesini seviyorum.
Aşk

ZAMANIN SAHNESİNDE AŞK
Perde açılıyor:
Zaman, ağır bir monolog gibi akıyor.
Yıldızlar, göğün karanlık sahnesinde
suskun bir seyirci.
Ve ben,
bir ölümlü,
sonsuzluğa karşı konuşuyorum:
Seni seviyorum.
Bu bir itiraf değil yalnızca,
bir meydan okuma.
Çünkü sevmek,
faniliğin sonsuzluğa yazdığı
en cesur cümledir.
Ordu’da
bir çınarın gölgesinde
duruyoruz seninle
ve dünya,
ilk kez
bir sahneye dönüşüyor.
Rüzgâr repliklerini fısıldıyor,
deniz alkış tutuyor kıyıya,
ve çınar,
zamana karşı dikilmiş
bir tragedya gibi yükseliyor.
Sana bakıyorum
ve anlıyorum:
Aşk, bir duygu değil,
bir rol değildir yalnızca,
oynanan değil,
yaşanan bir hakikattir.
Tutkum,
bir yangın gibi değil,
uzun bir tirat gibi:
derin, kesintisiz, kaçınılmaz.
Özlem,
iki perde arasındaki karanlık;
seyircinin nefesini tuttuğu o an.
Sen yoksan
dünya eksik değil—
yarım bir cümledir.
Sen varsın
ve anlam tamamlanır.
Söyle şimdi:
Sevmek mi trajedidir,
yoksa hiç sevmemek mi?
Ben cevabımı seçtim:
Sevmek.
Çünkü düşmekten korkan
asla yükselemez.
Ve aşk,
yüksekten konuşur.
Çınarın dalları gibi
göğe uzanır,
kökleri gibi
acıya iner.
Belki bir gün
perde kapanacak,
yıldızlar sönecek,
zaman susacak.
Ama bir sahne kalacak:
Bir şehirde,
bir çınarın altında,
iki insanın
birbirine söylediği tek cümle:
“Seni seviyorum.”
Ve o cümle,
bütün tragedyalardan daha güçlü,
bütün sonlardan daha kalıcı olacak.
Çünkü aşk,
ölümlü bir varlığın
sonsuzlukla kurduğu
en güzel oyundur.
Aşk

ÇINARIN ALTINDAKİ KOZMİK TUHAFLIK
Evren büyük bir ciddiyetle başladı,
yıldızlar, galaksiler, zaman…
her şey yerli yerinde, düzenli, ağırbaşlı.
Ama sonra
bir yerde bir şey oldu:
yıldız tozu
aşka dönüştü.
İşte o an,
evrenin bütün planı biraz bozuldu.
Çünkü aşk,
düzgün işleyen hiçbir sisteme uymaz.
Ben seni seviyorum.
Bunu söylerken
ne kadar ciddi olmam gerektiğini bilmiyorum,
çünkü kalbim konuşuyor
ama aklım hâlâ bu işin mantığını arıyor.
Ordu’da
bir çınarın altında dururken
kendimi bir anda
kozmik bir meselenin içinde buluyorum.
Rüzgâr esiyor
ama sanki biraz fazla anlamlı.
Deniz dalgalanıyor,
ama gereğinden fazla şiirsel.
Ve ben düşünüyorum:
Gerçekten evren bu kadar büyükken
ben neden tam burada,
tam bu anda,
tam seni seviyorum?
Bu biraz tuhaf değil mi?
Çınar, bütün bu soruları
hiç ciddiye almadan
gölgesini üzerimize bırakıyor.
Sanki diyor ki:
“Bırak düşünmeyi,
kök sal.”
Ama insan
düşünmeden de edemiyor.
Tutkum sana doğru
ne tamamen mantıklı
ne de tamamen irrasyonel.
Bir arada duruyorlar,
tıpkı bir hikâyede
gülümseme ile hüzün gibi.
Özlem…
Ah, özlem!
Bu işin en tuhaf tarafı.
Çünkü insan
yanındayken bile
özleyebiliyor.
Seni izlerken
bir yandan da
bir gün seni özleyeceğimi düşünüyorum.
İşte bu,
aşkın küçük ama derin ironisi.
Evrenin amacı neydi bilmiyorum.
Belki yıldızlar yaratmak,
belki zamanın akmasını sağlamak…
Ama şundan şüpheleniyorum:
Bütün bu düzen,
bir çınarın altında
iki insanın birbirine bakması için kurulmuş olabilir.
Ve bu düşünce
hem çok saçma
hem de fazlasıyla doğru geliyor.
Belki de aşk,
ciddiyetle kurulan bir evrende
hafif bir sapmadır.
Ama o sapma olmasaydı
her şey eksik kalırdı.
Seni seviyorum.
Bu cümle,
evrenin düzenine aykırı olabilir,
ama tam da bu yüzden
anlamlıdır.
Ve biz,
yıldız tozundan yapılmış
biraz şaşkın,
biraz derin,
biraz komik
iki varlık olarak
bir çınarın gölgesinde
sonsuzluğu
fazla ciddiye almadan
ama yine de içtenlikle
yaşıyoruz.
Aşk

ÇINARIN ALTINDA YANAN HAYAT
Evren uzaklarda başladı,
yıldızlar yandı, zaman aktı,
sonsuzluk kendi içine genişledi.
Ama bütün bu büyüklük,
insanın kalbindeki boşluğu
dolduramadı.
Çünkü insan,
sadece var olmak için değil,
anlam bulmak için doğdu.
Ve anlam,
çoğu zaman zor olanda saklıdır.
Seni seviyorum.
Bu cümle
ne bir şiir süsü
ne de kolay bir itiraf.
Bu,
hayata karşı alınmış bir tavır.
Ordu’da
bir çınarın altında dururken
rüzgâr yüzümüze çarpıyor,
yumuşak değil, gerçek.
Deniz dalgalanıyor,
sakin değil, diri.
Çınar yükseliyor:
güzelliğiyle değil sadece,
direnciyle.
Ve ben anlıyorum:
Aşk,
nazik bir duygu değil yalnızca;
insanın içindeki en güçlü duruştur.
Tutkum sana doğru
bir kaçış değil,
bir yürüyüş.
Zor olanın içinden geçen,
yorulan ama vazgeçmeyen
bir yürüyüş.
Özlem…
Evet, özlem var.
Ama bu özlem
zayıflık değil.
Bu,
bir şeyi kaybetmemek için
ona daha sıkı sarılma isteği.
Seni severken
kendimi kaybetmiyorum,
kendimi kuruyorum.
Çünkü gerçek aşk,
insanı küçültmez.
Onu büyütür.
Belki evrenin bir amacı yok.
Belki yıldızlar sadece yanıyor,
zaman sadece akıyor.
Ama insan,
bu boşlukta
bir anlam kurabilir.
Ve o anlamın adı
aşk olabilir.
Bir çınarın altında
iki insan durur,
yorgun,
gerçek,
ama hâlâ ayakta.
Ve birbirine bakar.
İşte o an,
evrenin bütün sessizliği
bozulur.
Çünkü iki insan
vazgeçmemeyi seçmiştir.
Seni seviyorum.
Bu,
bir duygu değil yalnızca;
bir direniş.
Bir umut.
Bir hayat biçimi.
Ve biz,
yıldız tozundan yapılmış
ama yere basmayı bilen
iki insan olarak
bir çınarın gölgesinde
sonsuzluğu değil,
hayatı seçiyoruz.
Aşk