ORDU’DA AŞK
Başlangıçta zaman yoktu, sonsuzluk bile kendi sessizliğini anlamıyordu. Karanlık, evrenin ilk düşüncesi gibi içine kapanmış bekliyordu. Sonra bir kıvılcım doğdu ışık kendine yol açtı, yıldızlar yanmaya başladı, galaksiler dönerek kaderlerini çizdi. Evren büyüdü ama anlam hâlâ doğmamıştı. Çünkü yıldızlar yanabilir, gezegenler dönebilir, zaman akabilir ama sevgi yoksa hiçbir şey kendini açıklayamaz. Milyarlarca yıl sonra yıldız tozu bir araya geldi, toprak suyla, ateş rüzgârla konuştu ve insan ortaya çıktı. İnsan göğe baktı geldiği yeri gördü. Sonra yeryüzüne baktı, gideceği yeri aradı. Ve bir şehir buldu: Ordu. Karadeniz kıyısında çınarlar zamana kök salıyordu, rüzgâr dalların arasından eski bir şiir gibi geçiyordu. Deniz, sonsuzluğun yeryüzündeki yankısıydı. Ve o anda anlaşıldı: Evrenin bütün genişliği bazen bir şehrin kalbine sığar. Tutku içimde bir yıldız gibi yanıyordu. Sessiz, derin, sabırlı. Seni sevdiğimde zaman yavaşladı, dünya küçüldü, Ordu büyüdü. Çünkü aşk, mekânı kozmik yapar. Bir çınarın gölgesi bir galaksiden daha geniş olabilir, iki kalp birbirine yaklaştığında. Çınar köklerini toprağa salarken dalları göğe uzanır; insan da sevdiğinde yeryüzünden sonsuzluğa yükselir. Aşkın şehri Ordu bu yüzden sıradan değildir. O şehir, yıldız tozunun bilinçle parladığı yerdir. Zaman orada sabır olur, umut orada nefes alır, tutku orada ateş ve ışık olur. Ve insan şunu anlar: Sonsuzluk uzak bir boşluk değil, iki insanın birbirine baktığı andır. Belki bir gün yıldızlar sönecek, evren yorulacak, zaman kendi içine çökecek. Galaksiler dağılacak, ışık susacak, karanlık yeniden konuşacak. Ama Ordu’da bir çınarın altında iki insan birbirini sevmiş olacak. Bu gerçek, kozmik yasaların ötesinde kalacak. Çünkü aşk, zamanın sonsuzluğa bıraktığı en derin izdir. Aşk, yıldız tozunun bilinçle yanmasıdır.
Aşk, evrenin kendini anlama çabasıdır.
Ve eğer bir gün sonsuzluk yeniden sessizliğe dönerse bile, Ordu’nun rüzgârında, çınarın gölgesinde, tutkunun sıcaklığında şu gerçek kalacak:
Evren büyüdü, zaman aktı, yıldızlar yandı
ama en büyük mucize, iki insanın birbirini sevmesiydi.
Aşk
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta