Aşk Kapısı Şiiri - Dr Yusuf Polat

İnsan, bazen gönül kapısını çalanı değil,
Kapıyı çalacağını sandığı hayali bekler
Sonra fark eder ki kapı ardı bekleyen
Gençliği, inancı ve kaybolan yıllarıymış

Nice baharlar geçti, çiçekler açtı soldu.
Gönlümün mevsimi hep güzde kaldı
Gördüm ki içimde kuruyan gülün dalını
Tüm dünya yağmurları bile yeşertmedi.

Boş kalan şu kafese aldanıp da üzülme.
Kanat sahibi kuş, kafes için yaratılmadı.
Ruh bedende misafir olsa da;
Elbet asıl yurdu ahirete kanatlanacak

Şu nefes bir candır bil ki o da emanettir.
Şu ömür tek andır rüzgâr gibi gelip geçer.
Kervan yürür, han değişir, yolcu değişir.
Fakat yolun sonu hep aynı hakikate çıkar.

O yüzden olsan da bir olmasan da
Artık mesele sen değilsin.
İnsanın; bütün hayatını emanet ettiği
Umudun da ölümlü olduğunu öğrenmesi

Ayrılık da O'ndan, vuslat da O'ndan
Gelen de O, giden de O.
Ben yalnızca
"Ol"
Diyenin aşk kapısında hiç olmaya geldim.