Aşk ''aşk' olsun . Şiiri - Can Elıf

Hayat canlıydı;
gökyüzüne tutunan bulutların gülümsemesiydi…
Hayat, fırtınaya direnen yağmur tanelerinde saklı umutlardı…

Ben ise içimde kopan rüzgârı susturmaya çalışan
yalnız bir denizdim…
Dalgalarım kıyına her vurduğunda
bir parçam sessizce çekildi içime…

İnsan bazen korkusundan susar;
ne yapsın kalbi kırılan bir yürek…
Bir özlem büyüdü içimde,
gecenin en sessiz yerinde esen kırgın bir rüzgâr gibi…
Sen gidince deniz mavisini unuttu,
martılar bile adını usulca bıraktı gökyüzüne…
gülüşüme bak ki hayat bulsun ömrüm ...

Bu sessizliğimde yerle gök şahit olsun ki;
bir daha aynı yolun yokuşunda
çiçek olup susacağım…

Susacağım ki,
“Bir zamanlar içimde güzel bir his olarak kaldın…” diyebileyim.

Unutma; bu yarım kalan hayatta
herkese bir çiçek düştü,
bana ise sessizliğin…

Ve senden geriye,
içimde dinmeyen rüzgârlı bir deniz kaldı…