Arap Kurt Şiirleri - Şair Arap Kurt

keçinin inadı onu yalçın kayaların zirvesine çıkarabilir
sen burnunun çizdiği bulutların üstünde gezersin
keçi düşer inadı ölür
sen düşersin adam denir

Usul usul yağar kararsız karlar
eski kışlar deyip ağladı anam
Ev nerde bark nerde topraktı damlar
Korku uyutmazmış söyledi anam

kalabalıklar içinden geçtim,yalnızlığımı alarak
...
mahşer kalabalığında
kendi mahşerini yaşarmış insan
sevinç; bulutları aralayan anlık güneş
keder; gölgeleri kadar peşlerinde

taban suları çekiliyor
damardan kan çekilir gibi
toprak ölüyor toprak
tıpkı insan gibi

anızları yakmayın

bir el
yoldaki taşı, dikeni temizler
bir el
yola gül serer

sen

yıldızlar arasına salıncak kurardım bir zamanlar
ayı indirirdim gökten
kafdağına seferlerim vardı zamansız
bulutlar üstünde dans ederdim zevkten

eyvah ki ne eyvah

hiç bir şey umurunda değil
saçak altındaki serçenin
vakitli vakitsiz açılan
giriş kapısı hariç

bir de

Nasip.

Ne çok konuşurduk seninle eylül üstüne
Üşüdükçe koşardım sımsıcak gülüşüne
Ben sevmem demiştim eylülü
Sen ise hayran olduğunu söylerdin tabiatın rengine

Hep neden eylül demişimdir, neden eylül denince ayrılıklar akla gelir ?

Şairlerin hisleri ve duyguları bu aya göre mi şekillenir?

Yoksa eylül üşümenln başladığı ay mıdır?

ne kadar çoksa kanat sesi
huzurun hudutları genişler
ülkemde