Bir kıyısız deniz burası, ne sığa çekebiliyoruz ne de açıkta boğulabiliyoruz.
İki uçurumun arasında, birbirine bakmaya korkan iki gölge gibi;
Ne veda etmeye gücümüz yetiyor, ne de aynı sofraya oturmaya takatimiz.
Sen, içimde büyüyen ama hiç çiçek açmayan bir düğümsün.
Ben, senin gitmediğin o kapıda bekleyen, dönüp de içeri giremeyen bir ev.
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta