Arafta Yalnızlık Şiiri - İlyas Payas

Bir diyar ki burası, cennet misali.
Uçurtmasız gökyüzünün yoktur emsali.
Ruhsuz adam, sen anlat elma kokan efsaneyi.
Hanlar, saraylar senindir, ey muhabbet sahibi.
Uzaktır arasındaki mesafe aklın ve gönlünün.
Nidâsı Arş'a ulaştı tükettiğin ömrünün.

Alıp seni içinden karmaşık hecelerin,
Lâl olan dillerde sırlı bilmecelerin.
İstirahat ettiği sarayda, gönül penceremin önünde ağırlasam seni.

Yağmurun toprakla olan tutkulu aşkı,
Ağlayan çocuğun hüzün dolu gözyaşı,
Günlerin, ayların, yılların tatlı telaşı,
Milatsız ömrünün arkada bıraktıkları,
Umutları, aşkları, kavgası ve dahi hayatı,
Resmettiğim gökyüzünde tek tek ağırlaştı...