Arafta Taraf Şiiri - Batuhan Karahan

ARAF'TA TARAF

Ömür bize kendisinden bir şey bahşetmeyen sinsi bir oyun
Uçurtmamın ipini son kaçırışımı hatırlamıyorum
Oysa babam onu ellerime sımsıkı bağlardı
Gidecek olanın gideceği gerçeğiyle ilk o zaman karşılaştım
Havalı ve mutmaindim , gayet kendinden emin
Koyduğum hedeflere bir bir ulaşmak
bağımlılık yapıcı bir madde gibi
Zerkedilmişti kanıma
Tuttuğumu koparan olmak isterdim
Başardım, başarılarıma yenisini eklemek hırsı eklenmedi bedenime
Küçük süs havuzunda yüzdürdüğüm gemim
Bir gün büyüyecek de alacak beni sırtına
Olmadı böyle hayallerim, ancak şu bilindi;
Ben gemiye değil denize bakardım
Ve karşıma İstanbul çıkarıldı.
Ara sokaklarına giremeden de sevilen bu şehir
O koskoca binalarına öykünmek şöyle dursun
Hiç bu kadar kaçak kat çıkamayacağım gerçeğiyle bedenimi
Dizginlemeye ve dindirmeye yetti
Haramı bilirdim ve gözüm ancak hakkım olandaydı
Kötü kadınlar soluğunu ensemizde alır kaygısı taşımadan
Ehvenişer kabul edip tapınmadan kimseye
Doğruyu bulamasak da aradık
Şimdilerde şehrin şehvetli bakışları
Üzerimizde baykuş gibi tüneyip kalan gayri muadilleri şeytanın
Son tapınağını yıktık kesinliğin ve reel politiğin
Doğrularını kabul etmedik vahşi modernizmin
Birden hayat çarkına sokulan kirli ve alengirli bir çomak
Alt üst etmeye gayret etti olanca pasağıyla öykümüzü
Biz ne günler gördük diyemezdik, acemiydik
Can havliyle atmak için üzerimizdeki laneti
Biraz onlara benzedik
Oysa olamazdık, bilirdik ki oldurmazlardı
Bu mağrur ve vakur yürüyüşümüzden belliydi olmayacağı
Herkes giderse bir gün mottom hazırdı:
Sizin dünyanıza ait olmayacağım
Hala ufka bakabiliyorsam gözlerimi kısarak
Dilimde bir türkü, ki bu sevdadır
Korkutamıyorsa meşgaleleri yaşamın
Başım pamuk yastıklara aşinadır
Alıp veremediğim yoksa gökle ve göktenlikle
Gürlesin çatısız evim nereye gürlerse
Pencerem açıktır, gönlüm ürkek
Gidişi gelişinden belli, bu hayat
Ağırlığınca varlığını sürdürecek