Ölüme İki Kala Şiiri - Batuhan Karahan

Şafak, varlığıma inat bir hızla söküyor

Tabiat senfonik bir veda hazırlamış bana

Kimse görmüyor

Hesaplarımı yarım bıraktıran bir güneş doğuyor

En derinden duyuyorum rüzgarın sesini

Son şarkıyı bana kendi söylüyor

Olanca mahcupluğuyla geçiriyor zaman saatlerini

Bir yavaşlık içinde sanki dünya , minnetim yok.

Doldurabildiğim kadar anı doldurmalıyım ceplerime, yakmadan

Film şeridi gibi geçerken , durdurup eklemeliyim

Ve beklemeliyim belki yarım belki bir, en fazla iki..

Bir mektup çıkmamalı cebimden, münasip değilim

Alaya almış hiç değil, mühimsemiyorum

Çünkü sanmıyorum ağaçlardan bir yaprak eksilteceğimi

Yola girmenin varmış olmak olmadığını, biliyorum

Neyi bırakabilir insan diyorum, düşünüyorum, neyi alabilir?

Yahut bunca koşuşturma içinde nereye varabilir?

Neleri anlatamadım da anlamış gibi yaptım, kim bilir

Kimseye söz vermedim, bu beni rahatlatır

Bir dağ-tavşan hikayesi tam da böyle yarım kalır.

Sakındırır, alacaklı yahut verecekli olmak

Zannederim dünyanın da bir hesabı vardır.

Olmaz bir şey madeni de buranın, kanımca sağlamdır

Ürkütür hep, hayatın bu asılmaz yüzüne kanan

Bu bir veda değil elveda kimi zaman.