Anneme Cicoz Şiiri - Tahsin Özmen

1
yıllar yıllar önceydi
akşamlar gaz lambasıydı
ışık sarı bir sessizlik
.
ben ödev defteriydim
annem
hem silgi hem kalem

2
bir zamanlar
kar pencereye vururken
.
üşüyen ellerimi değil
ellerimin içindeki çocuğu
ısıtırdı annem

3
yıllar önceydi
boyum kapı pervazında
çentik çentik yükselirken
ev aynı evdi
.
büyüyen ben
küçülen annem

4
o zamanlar
sokak akşama kalırdı
ben oyuna
.
annem kapıda duran
eve dön çağrısıydı

5
o zamanlar
ekmek bakkalda değil
.
annemin avuçlarında
başlardı kokmaya

6
bir zamanlar
ceplerim misket doluydu
dünyam iki diz yarası
.
annem
kanayan yerlere sürülen
merhem

7
bir zamanlar
kış geceleri masal dinlerken tavana bakıp
hayaller kurardım geleceğe dair
.
annem o hayallerin her birine
sessizce amîn derdi kalbinden

8
yıllar önce
pazar sabahları erkenden uyanırdık
çaydanlığın buğusu camı kaplardı
.
annemin gülüşüyle başlardı gün
güneş eve sonra uğrardı

9
bir zamanlar
yaz geceleri balkonda
yıldızları sayardık yan yana
.
gökyüzü büyüktü belki
ama annemin kalbi kadar da değil

10
yıllar önce
cebimde bir avuç erik çağlası
yüzümde toz toprak lekesi
.
annem eşikte bekleyen sabır
bütün yaramazlıklarımı bağışlayan merhamet

11
bir zamanlar
okul dönüşü koşarak vururdum kapıya
.
annemin
“geldin mi oğlum?” diyen
o şefkatli sesi
dışarıdaki dünyanın bütün yorgunluğunu alır
beni yeniden çocuk kılardı

12
o zamanlar
param yoktu belki
.
ama annemin cebinde
her sıkıntıma yetecek kadar
çare vardı

13
yıllar önce
bayram sabahları erkenden kalkardık
.
annemin yüzündeki sevinç
bayram şekerinden daha tatlıydı

14
o zamanlar
hastalandığımda baş ucumda bekleyen
gece boyu alnıma nemli bezler koyan
.
uyandığımda yüzüme gülen
şifanın adıydı annem

15
o zamanlar
bahçedeki dut ağacının altı
bizim bütün dünyamızdı
.
annemin salladığı salıncakta
gökyüzüne dokunurdu ayaklarım

16
o zamanlar
okula ya da sokağa her çıkışım
sadece kapıdan geçirmek değildi
.
annemin bakışı
duaları
arkamdan su döküşü
adeta kutsal bir törendi

17
o zamanlar
büyüdükçe dertlerin de büyüyeceğini
rakamların bizi esir alacağını bilmezdim
.
annemin kucağı
evin en korunaklı duvarı
bütün hesapların kapandığı yerdi

18
yıllar önceydi
gökyüzü yarılsa, şimşekler çaksa korkmazdım
.
ama annemin gözünden düşen bir damla yaş
kıyametimdi
felaketimdi
dünyanın sonu demekti

19
o zamanlar
büyümek bir masaldı sanki
hep acele ederdim büyümek için
.
şimdi anlıyorum ki
en güzel yaşım,
annemin dizinin dibiymiş

20
yıllar geçti onsuz
annemin sesinden eksilen her hece
bir kış gibi çöktü üzerime
.
ve ben o günden beri
hangi bahara çıksam
hep bir yanı eksik açan çiçek oldum

21
yıllar geçti
tepeden tırnağa her şey değişti
bir tek anneme duyduğum ihtiyaç değişmedi
.
(çünkü dünya insanı büyütüyor ama
hiçbir yaş
annesiz kalmaya alıştıramıyor)
.
ve hâlâ
ne zaman ihtiyaç duysam
annem hep
kalbimin en güzel yerinde hazır duruyor
.
ne zaman yorulsam
içimde bir yerden
annemin sesi geliyor
dünya
biraz daha katlanılır oluyor.

Düşünmek Yaşamın Pasını Silmektir, Karina Yayınevi, Ank, 2108