Anlamamışım Şiiri - Cengiz Kargün

Bugün çağırdı gökler seni yeniden.
Ki unutmuştum gül çehreni derken.
Senin küllerini baştan başa korladılar.
Bu küçük kalbi orada ağır yokladılar.

Ne yapsın yokluğun içimdeki koru.
Yakındır geliyor aklıma o tekin soru.
Burukluğun sebebi aşkın mı yoksa.
Ne yapsın bu ruhu daha çoçuksa.

Gönül tam sekiz yıl oldu küle döneli.
Titriyorken şu göğün o pirüpak eli.
Güller açarmış Nur gezerken yukarda.
Gözler kitlenirmiş hiç durmadan arza.

Seni atamıyorum şu gönlümden nasıl.
İpekten örülmüşse onu sökmek asıl.
selam melekleri getirirken göklerden.
Kalemde düşmezmiş o titrek ellerden.

Varlığın özü bana zulüm mü bilsem.
O nur yüzünü yeniden yeniden görsem.
Silindi varlığın zaman kazıdıkça saati.
Umut vermezdi ruha ki o karanlık ati.

Yokluk ki kemirirmiş o küçük kalbi.
Şair ruhluydu o genç aman yarabbi
Demek yazmışım göğe unutmamışım.
Hakkım yokmuş,evet, anlamamışım