Aneme Şiiri - Emre Kurt

Anneme…
Bir gülüşün vardı, sabahın ışığı gibi,
Yorgun gecelerime umut serpiyordu.
Sesin, en güzel ninnimdi çocukluğumda,
Şimdi sessizliğimde yankı oluyor.
Ellerin…
Her dokunuşu dua gibi kalbimde,
Yaralarımı sardın, söylemeden anladın.
Ben büyüdüm, ama senin yüreğinde hâlâ,
O dizlerinde uyuyan çocuğum ben.
Gözlerin…
Bir vatan gibi sığınılacak,
Bir dua gibi hep içimde saklı.
Ne zaman ağlasam,
Bir yerlerde senin yüreğin sızlar, biliyorum.
Anneme…
Her nefeste adın var içimde,
Her dualarımda gizli bir teşekkür.
Cennet kokar ellerin,
Ve ben hâlâ o kokunun peşindeyim.