Amerikalı Dayı Derler Adı Mahmut

Amerikalı dayı derler ona.
Sene bilmem kaç…
Bayram Usta’yla buluşur ocak başında,
kader bu, yılların dostluğu oluşur.
Amerikalı olsa
kader onları yine Ankara’da buluşturur.

Amerikalı dayı derler ona.
Oysa adı Mahmut… Zaza Mahmut.
Mahmut Usta;
Siverek’in kırık sırtlarında doğmuş.
Zaza,
yani sessiz bir isyan gibi,
tutmuş anasının eteklerinden,
sürülmüş toprağın yoksulluğuna.

Bereketli topraklarda, çilenin ortasında yoğrulmuş çocukluğu;
ocak başında harlı bir emek.
Her restoranda alın teriyle yoğurmuş adını,
sonunda “ustabaşı” diye anılmış memleket ötesinde.

On dördünde gurbete salmışlar;
ne çocukmuş tam,
ne de adam olmuş.
Urfa’nın taşında pişmiş ekmek,
Ankara, İstanbul’un dumanında kavrulmuş umut.
Tabak taşımış,
çanak silmiş,
sonra ustabaşı olmuş;
ama bir çatal yalnızlık
hep sinmiş parmak aralarına.

Yıllar geçmiş…
Amerika demişler,
gitmiş…
Dolar görmüş
ama gönlü hep beş parasız.
Bir parkta sigara içmiş,
bir köşe başında,
ana hasretiyle
dudaklarını ıslatmış rakıya.

Amerika sokaklarında ayak izleri var,
ama kalbi hâlâ Fırat kenarında çarpıyor.
Bir pasaport taşıyor cüzdanında,
ama gözleri hep bir Urfa akşamına özlemle bakıyor.

Kimsesi yok;
olmasın dememiş.
“Biz yalnız doğduk.” demiş,
“Yalnız öleceğiz…”
Ama bir çocuk gülse
gönlü cennet;
bir garip ağlasa
gözleri kurşun.

Yufka yüreklidir Amerikalı dayı;
işini sever,
işinde konuşur.
Tencerede özlem kaynatır,
kaşıkta çocukluk taşır.
Bir aşta,
bir yanık kebapta
bütün memleketini anlatır.

Amerikalı dayı derler…
Oysa
gurbette kalan herkes bilir:
onun hikâyesi
bir milletin
suskun şiiridir.

Amerikalı dayı derler ona…
Adı Mahmut,
yüreği memleket;
gurbetin orta yerinde
bir Anadolu türküsüdür.
(E.B/2025)