Alper Kürük Şiirleri - Şair Alper Kürük

Dünya ağacında dallar
Tomur tomur tumurcuklar açar.
Bir dalda onlarca tomurcuk
Yeşile tutkulu,
Çiçekler açar ki dünya güzeli...
Ama o çiçek değişmeli...

Dünya böyle dünyadaşım
Dayanabildikçe varsın,
Ne eksik ne bir gün fazla
Biçilmiş ömrü yaşarsın.

Dünya böyle dünyadaşım

Evimiz vardı yoncalığın yanında,
Evleri vardı yoncalığın başında,
Sabah-akşam oynardık
İkimiz yoncalıkta.

İnanırdım efsanelere

Adın ister emekli olsun ister onursal
Bineceğin saltanat araban dört kollu sal...

Şu geçici dünyada bu ayırımlar niye?
Görevini tamamlar çıkarsın emekliye...

Dinler...
Dinler, dinler...
Birden çok dinler...
Tele - kulak dinler...
Bunca yorgunluktan sonra
Dinlenme zamanı...

Arıyorum elimde
DİYOJEN ' İN feneri...
Çocuklık günlerimde
Tertemiz sevgileri...

Arıyorum elimde

Kulak verip de çıplak yalnızlığın sesine
Doğa,ben ve hava beraberdik yine.
Havayı kirleten yalnızca benim nefesim
Tüm kalabalıklar benim
Doğada yankılanan tüm sesler benim sesim.
Ruhum gündelik safrayı attı

Kaba kuvvet ve sövme bilin eş değerdedir
Biri beden yaralar,diğeri gönül kırar...
İnsanlığın amacı iyide,erdemdedir
Bu iki kötü zillet insan olmayanda var...

Yaralarsın,kırarsın kolay da onarsana

Ana - baba duası al sırtın yere gelmez
Onların evlâdına duası hiç eksilmez...

Peki diyeceksin ki nedir huzursuzluğum?
O zaman kendine sor: acaba nasıl kulum?

Öyle bir susuzuk bu harareti dinmiyor
Onsuz bir nefes çeksem ciğerime sinmiyor.

Sevgi paylaşmak demek...anladım meğer buymuş
İki can tek bedende başka bir can olurmuş...