Ne kadar yaşarsan yaşa, boşuna
Çeker toprak seni saklar içinde
Ne örtersen olmaz konar başına
Aklar düşer öyle kalır saçında
Kırma gönülleri yıkma yolunu
Adımızı çizdik ıslak kumlara
Dilek tutup yazdık yanan mumlara
Sen beni bırakığ gittin kimlere
Bu yaz mevsiminin en son ayında
Sensiz şimdi öyle garip yalnızım
Gelmedi yar elde kalır
Verdiği söz dilde kalır
Uykusuz göz selde kalır
Gece yatsam gönül ile
Yar yok diye gül kokmuyor
Duygu denizimde dalgalı sevdam
Kalbim, çok kırılmış kavgalı sevdam
Güneşsiz, bulutlu gölgeli sevdam
Hayat beni harcar, bende ömrümü
Haykırsam, yettiği kadar nefesim
Şu yalan dünyanın yokuşlarında
Çıkar basamağı ömür durmadan
Gönül sevgi bekler zor yaşlarında
Yar tutsa elimden kalbi yormadan
Sevgi çok değerli veren az olur
Yakarım sevgiyle mum gibi, seni
Işıtırsın kalbim gündüz, gecem de
Birisi sorarsa ; kim diye beni
Gönül komşum , dersin sevgi bahçemde
Saçların yüzünde akan şelale
Herkes çiçek açsa, sevgi bağında
Ne güzel olurdu hayat, dünyada
Kavuşur gezerdi Mecnun Leyla da
Yaşanırdı ömür mutlu biçimde
Olmuyor, ayrılık vurur bir yanda
Gönüller bir olur sevgi yolunda
Muhabbet kurulur aşkın kolunda
Mutluluk bulunur yolun sonunda
Akarda duygular gelir birleşir
Herkesin sevdiği var bir tanesi
Her şey mevsiminde güzel olurmuş
Bak bahar çiçekler dal filizlenir
Gönüller eskimez öyle dururmuş
Her yaşta bir aşka sevgi gizlenir
Gel artık sevdiğim bu akşam üstü
Gönüllerin dünyasında
Bizi, kader tanıştırdı
Sevgilerin yuvasında
Bizi, aşkla karıştırdı
Çiçek açan mevsimlerde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!