Gönlüm İstanbulda aşka karıştı
Sanki Mecnun ile sevdi yarıştı
Kerem gibi yandı köze alıştı
Yar hayal olduda ayrılık gerçek
Kalbim İstanbulda atışı başka
Sevgiyi damlatıp göz uçlarından
Gönlüme içirdi avuçlarından
Aşk rüzgarı esti hep saçlarından
Tutuldum sevdaya attı o güzel
O beni yürüttü Mecnun izinde
Sevdalı gönlümün bu hikayesi
Onunla başladı çoktur sevgisi
Onun her bakışı aşk hediyesi
Güzeller güzeli yarim var benim
Gülüşünde güller açıyor gibi
Onu çok sevmekle hatamı ettim
Nerde o sevdiğim hani İstanbul
Boşamı yandım ben eriyip bittim
Mecnuna çevirdi beni İstanbul
Gitsin o yoluna uğurlar olsun
Beni ettin sana mecbur
Yakıp attın külden küle
Oldun leyla bende Mecnun
Çıkıp attın çölden çöle
Gonca gibi dudakların
Kaderim aşkımı çekiyor naza
Yari göstermeden geçiyor yaza
Hep razı gelirim sevgiden aza
Dünyama mutluluk yasaklar gibi
Ömrüme sevdalar öyle geç gelir
Kara gözlerinle yazdın adını
Kalbimin en güzel yerinde sensin
Seninle aldım ben aşkın tadını
Aldığım nefesin birinde sensin
Yüzlerin bağ olmuş beyaz güllere
Senle tanışmamın bak yıldönümü
Buluştuğum yerde sensiz kutlarım
Ayrılık çemberi sıkar gönlümü
Bir daha görmeye yok umutlarım
Mecnuna misafir gitti hallerim
Yaşadım sayamam sensiz zamanı
Hasretin içimde tüter dumanı
Sanki bu gönlümde tutar kemanı
Çalar seni söyler yar diye diye
Görür kıskanırım mutlu elleri
İstanbul hep dolu yalnızı benim
Her yağmur yağışta ıslanır tenim
Bakarda ellere hangisi derim
Sevgimi çekecek yar bulamadım
İçimi dökecek yer bulamadım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!