Aldanmak Ne Acı Şiiri - Kasım Kobakçı

Karanlık rüyalar soldu, aydınlığa inandım,
Soğuklar geride kaldı, sıcaklığa inandım,
Çiçekler açacak diye, tomurcuğa inandım,
Umutlar kırıldı, heder etti benim ruhumu.
*
Yalancı ufuklar doğdu, soluğum hemen kandı,
Rüzgarlar ılıman esti, bedenler ona yandı,
Tohumlar filizlendi, bak ateşim içe bandı,
Ayazlar geriye döndü, yıprattı can ruhumu.
*
Bulutsuz gökyüzü gördüm, akıl almaz sıcaktı,
Işıklar tepeden vurdu, bakışlar pek parlaktı,
Doğanın deseni hoştu, yeşili dal bayraktı,
Gölgeler kararıp çöktü, zayıflattı ruhumu.
*
Ağaçlar uyanıp coştu, kuru dallar canlandı,
Üşümek mazide kalmış, tüm fikirler hızlandı,
Ne soğuk ne ayaz vardı, beden anlık şahlandı,
Bozuldu o güzel hülya, parçaladı ruhumu.
*
Ötüştü derinden kuşlar, yuvalar hep şenlendi,
Akan su çağlayıp coştu, vadiler de bezendi,
Tomurcuk dala tutundu, gelişi çok güzeldi,
Fırtına yıkımı buldu, paraladı ruhumu.
*
Gülümser adıma yüzler, alışırdım sıcağa,
Adımlar ovaya kaydı, varır idim toprağa,
Açardı sarı çiçekler, benzer idi yaprağa,
Kara kış içere daldı, zedeledi ruhumu.
*
Uzaktan görünen dağlar, yeşilini giyindi,
Uyuyan böcek uyandı, gören gözler sevindi,
Karalık tepeyi aştı, insan buna güvendi,
Şu bozuk mevsimin sesi, tırmaladı ruhumu.
*
Ayazlar yolunu kesti, taze güller yeşerdi,
Ne şahane şölen oldu, gündüz önüme serdi,
Ne mutlu ana ulaştım, tükendi bütün derdi,
Yalancı ışığın şerri, zehirledi ruhumu.
*
Isıtır bedeni rüzgar, sıcak esinti varken,
Yumuşar katı o taşlar, doğa coşku katarken,
Yeniden doğacak günler, insan ateşi korken,
İhanet eden o rüzgar, yaraladı ruhumu.
*
Aldanmak ne acı şeymiş, sıcak günün tacına,
İnanmak ne kötü oldu, yalan ışık saçına,
Kapılmak ne fena imiş, yalancı inancına,
Kırılan tomurcuklar, hep sızlatıyor ruhumu.