Akışın Tam Ortasında…! Şiiri - Hikmet Güner

Gece çöktü şehrin üzerine ağır bir perde gibi,
sokak lambaları bile yorgun, rüzgâr bile suskun.
Bir gölge yürüdü kaldırımın kenarında,
adımlarının sesi bile karanlığa karıştı usulca.

Bir nefes dolaştı odanın içinde,
nereden geldiği belli olmayan ama içi titreten bir nefes.
Duvarlar bile duydu o sessizliği,
çünkü bazı sessizlikler çığlıktan daha yüksek konuşur.

Bir mendil düştü masanın ucuna,
kumaşına sinmiş eski bir hikâyenin ağırlığıyla.
Dokununca bile içi sızlatan bir iz bıraktı,
sanki yıllardır saklanan bir duygunun geri dönüşü gibi.

Ve gece ilerledikçe anlaşıldı ki,
akmayan hiçbir şey yok aslında,
durmayan bir nehir gibi akar içindeki yük,
sen sadece bazen duymuyorsun o akışı.

HİKMET GÜNER
09/12/2023