Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

Dilek Çınarı: Tuhafça(sına): bir öz, kıs(s) a yarı/masal (ama yarım/asal, yani niceliği azca ama niteliği çok)
--

İlgili-pek sevgili arkadaş, 'muhatap' denir:
gelmiş: 'merhaba' etmiş
'bak, başka güzellikler de var',

Yok edeceğim o görselliği, yok edeceğim bu dünya yüzünden, geri dönüşsüz yok edeceğim onu bu yüzeyden.
Ve yeraltına hızmalanan -zan altındaki manastır ile kendi özerk kutsal bakire- Kutsallar daha okumaya
Dualar başlayacak. Ama bir faydası olmayacak. İşleyen demir Sezar’ın ünlü kafatasında, ve onun parşömeninde
Zırhın metaliyle savaşın, ışıldamayacak. Duaya sığınan bir kuru kalabalık, netamesidir o tanındık beşiğin
Ki hasta olana ilaç verilir. Ama en güzeli iyileşmektir. Bir üzüntü, bir kahkahaya umut verici idiyse,
Gelen kahkaha ömür boyu deneyim devşirici ve en has haz vericidir. Yereceğim bilinçli saklı kalan maskeleri

Zeka düzeyi az artmaya başladıkça,
konuşmaya mı başlıyor oluyoruz?
Bu evrene neden
bir tepki olarak ortaya çıksın ki bu?
Sinirsel kas:
Kedi, süt başı miyav olan;

Where were you when I fell from grace?
neredeydin sen ben zerafetten düştüğümde?
A frozen heart an empty space
donmuş bir yürek bir boş alan uzay

Something's changed and it's in your eyes

Aşağıda, geniş salona giden sınırsız hol’de yürüyor
Ve merdivenlere yapışan biri, zorunda yukarıdan bakmak

*

Bir tepe üzerinde -üzerinde kayaların, su ve sis geçirmez- durmak:

Işıl ışıl
aydınlandı
bir anda ortalık! ! !

Yukardan geldi deli uzaylı.
Apansız

Delirene kadar gülmek gerek
şu yeni jenerasyon Star Trek'çi Android misali,
duygu çipi takıldığında,
vücuduna

-değin deneyimlenene,

Nostrus...
Tütsü
ve kazandaki önhavuzunda
tozun toprağın.
Gel bakalım beyaz dr. eskisi,
hemşire gömleğin benden.

Sanıyorum olanca sessiz, bir mavi;
Ama buna kanmak için fazla lüksü yok.

Bir gömlek daha aşağısına
oturtup uğraşıyı bereketin;

dedeyle torunu
birbirlerinin başuçlarında oturuyorlardı.
pencereden dışarıda
yağmur var gücüyle boşanıyordu.
bu dede,
delikanlı addetisi torunundan