Ahmet Yozgat Şiirleri - Şair Ahmet Yozgat

2/:
Sıyır geceyi beyninin cidarından lan Cemal
Bilmiyorsan öğren ki bilgelerden
Sade giyilir kahveler kapkara mırra ülkesinde
Kaşlarının arası aşk iksiri ile dağlanmış sakiler
Bir bir doldurur acı deyişlere acıkan develerini

1/:
Mahallemizi dolduran pembe çatılı
Her birisi bir tarafa atılı
Ve duruşları hüzünlü evler
Sanki uzaydan gelmiş gibiler.
2/:

1/:
Balcı amca balcı amca,
Balın bir parmağı kaça?
Çal ağzımıza,
Çal ağzımıza...
2/:

1/:
Yurdumun dağları yalçın...
Bakarım uzaklardan dağlarına yurdumun
Sivri zirveler ve en çetin kayalıklar görürüm
Bağırırım: Heeey, diye,
Sesim yankılanır: Çın, çın!

1/:
Ellerimi severim ben,
Sevda çizen tuvaline gönlümün.
***
Ellerimi severim...
Tutup yangınını soframın,

1/:a...
Son perdede çekildi ışığın gözlerine
Şehrin ışıklı pencerelerine is düştü
Çıkmadın cama Belma…
Ama verilmiş sözün vardı hani
Yani umuda sarılı kavlimiz

1/:
Şiir bu,
Belli olmaz sağı solu…
Yanar bir pınar başında çırpınarak
Hüznüne karacaoğlan’ın
“yüce dağ başında

1/:
Yeminle söylüyorum ey ins ve cin:
Teker teker keşfettiğim yıllardı kendimi.
Perşembeler mıhlıyordum,
Panosuna önümdeki zamanın.
Çizgi çizgiydi annem oyalı beşiğimde.

“Hişt hişt! ” dedi usulca biri…
Uyandırıldım çam ağaçlarının denize secdesiyle,
Ve gül dudaklarının kıvrıntısıyla gülümseyerek…
Saba makamının ulvi sedasını duyumsayarak…
Halka açıktır her hisse bizde,
Kuşları özgür iskelesinde İstinye’nin ki bu böyle biline,

1/:
Ödünç aldım kelebeğim seni bir arami keşişten
Gümüş damarlı kanadını çalmıştı o da sanırım
O dışı kısacık ama içi uzun ömründen…
Bir gündü ki coğrafyama uzak günlerden
Veya puslu zamanlardan kalan bir andı